Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2020/1271 K.2020/4421

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.10.2008 tarih ve 49/219 sayılı kararında da açıklandığı üzere; ceza yargılamasının amacı, somut gerçeğin ortaya çıkarılması olup bunun için başvurulan kanıtlama araçlarından biri de belgelerdir. Yargılama makamları suç isnadı nedeniyle oluşan uyuşmazlığı çözümlerken ele geçirilen ve kendiliğinden getirilen ya da iddia ve savunma doğrultusunda sunulan belgelerin güvenilirliğini de denetlemek durumundadırlar.

Güvenilirliğin denetlenebilmesi için, belgenin aslının veya bunun olanaklı olmaması halinde de aslına uygunluğu yetkili makam veya kişilerce onaylanmış örnek ya da kopyalarının dosyaya konulması gerekir.

Ayrıca Ceza Genel Kurulu‘nun 14.10.2003 tarih ve 232/250 sayılı kararında açıklandığı üzere, suça konu belgenin fotokopi olması durumunda hukuki sonuç doğurmaya elverişli nitelikte olmayacağı, aslı bulunamayan belgelerin aldatma niteliği bulunup bulunmadığının da tespit edilemeyeceği, fiili iğfalin aldatma niteliğini göstermeyeceği; somut olayda, suça konu belge aslı üzerinde heyetçe yapılan gözlemde;

tapu senedi niteliğindeki resmi belgenin fotokopi olduğu,yevmiye numarası ve tapu sicil müdürünün imzasının fotokopi niteliğinde olduğunun açıkça anlaşılması karşısında, suça konu belgenin aldatma niteliğinin bulunmadığı gözetilmeden, unsurları oluşmayan suçtan sanığın beraati yerine mahkumiyetine karar verilmesi,