KÜNYE
11. Ceza Dairesi 2020/1633 E., 2021/522 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 21 Ocak 2021
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Mühür bozma
- Hüküm
- Mahkumiyet
Karar Metni
313 kelime·2 dk okuma
1-Katılan vekilinin vekalet ücretine hasren yaptığı temyiz talebinin incelenmesi:
Katılan vekilinin yüzüne karşı, 09.05.2019 tarihinde tefhim olunan hükmü, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 310. maddesinde öngörülen bir haftalık yasal süre geçtikten sonra 22.09.2019 tarihinde temyiz edildiği anlaşıldığından; yasal süresinden sonra yapılan temyiz isteminin 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 317. maddesi uyarınca REDDİNE,
2- Sanığın temyiz taleplerinin incelenmesi:
Karaman 3. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 2013/376 esas, 2014/182 karar sayılı ilamı ile verilen mahkumiyet ilamının ihbarı üzerine, açıklanması geri bırakılan hükmün açıklandığı ve bu suçun, suç tarihinin 2013 olduğu anlaşıldığından, tebliğnamenin düşüncesine iştirak edilmemiştir.
5271 sayılı CMK’nin 231/8-son cümlesi hükmü uyarınca, 15.04.2008 olan suç tarihinden, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 29.05.2009 tarihine kadar bazı kesintilerle, her seferinde yeniden başlayan dava zamanaşımı süresinin işlediği, bu tarihten sonra denetim süresi içinde işlenen kasıtlı suçtan dolayı hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının açıklanmasına neden ve ihbara konu olan Karaman 3. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 2013/376 esas, 2014/182 karar sayılı ilamı ile verilen ve kesinleşen mahkûmiyet hükmü nedeniyle ihbar üzerine dosyanın yeniden ele alındığı,
böylelikle hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 29.05.2009 tarihinden itibaren, deneme süresi içinde işlenen ikinci suç tarihi olan 25.07.2013 (Köy tüzelkişiliğine ait veya köylünün ortak yararlanmasındaki taşınmazlara tecavüz suçu nedeniyle kolluğun tespit tarihi) tarihine kadar dava zamanaşımının durduğu gözetilerek yapılan incelemede;
Yargıtay 11. Ceza Dairesi, E. 2020/1633, K. 2021/522, 21 Ocak 2021 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama