Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2020/3085 K.2024/6781

Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Bursa 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 23.02.2012 tarihli kararı ile sanıklar hakkında mühür bozma suçundan, takdiren 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Yargıtay 11. Ceza Dairesi tarafından anılan hükmün; "... incelemeye konu dosyanın suç tarihinin Bursa 8. Asliye Ceza Mahkemesi' nin 2011/79 esas ve 2012/862 karar sayılı dosyasına konu 26.01.2011 tarihli ilk iddianameden önce olması nedeniyle zincirleme biçimde işlenmiş bir mühür bozma suçunu oluşturacağı gözetilerek dosyaların birleştirilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi..." gerektiği şeklinde bozulmasına karar verilmiştir.

3. Bozma üzerine, Bursa 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 20.11.2014 tarihli kararı ile sanıklar hakkında mühür bozma suçundan, mükerrerlik nedeniyle kamu davasının reddine karar verilmiştir.

4. Yargıtay 11. Ceza Dairesi tarafından anılan hükmün; "...Bursa 8. Asliye Ceza Mahkemesinin 2011/79 esas sayılı dosyasına konu mühür bozma tutanaklarının incelemeye konu dosyamızın mühür bozma tutanağından farklı olduğu ve mükerrer olmadığı dikkate alınmadan, davanın esası hakkında bir karar verilmesi gerekirken reddine karar verilmesi..." gerektiği şeklinde bozulmasına karar verilmiştir.

5. Bursa 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 29.01.2020 tarihli kararı ile;

a. Sanık ... hakkında beraat,

b.Sanık ... hakkında mükerrerlik nedeniyle kamu davasının reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteği; kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. GEREKÇE

5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin yedinci fıkrası uyarınca sadece aynı fiil nedeniyle aynı sanık için önceden verilmiş bir hüküm veya açılmış bir dava bulunması halinde davanın reddine karar verilebileceği, mühür bozma suçunda farklı tarihlerde düzenlenen mühür bozma tutanaklarının, iddianame tarihlerine göre, zincirleme suç ya da ayrı suçları oluşturacağı, zincirleme suç ilişkisi içindeki eylemlerden bazılarının kesinleşmiş mahkumiyet hükmüne konu olmasının diğer eylemlerin dava konusu yapılmasına engel teşkil etmeyeceği gözetilerek;

dosyadaki mevcut bilgi ve belgeler ışığında, mahkemenin sanık ... hakkında mükerrer dava nedeniyle ret kararına dayanak olarak kabul edilen Bursa 8. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 25.06.2014 tarihli ve 2014/344 Esas, 2014/399 Karar sayılı dosyası ile işbu dava dosyası arasında mükerrerlik bulunmadığı anlaşılmakla, davanın esası hakkında bir karar verilmesi gerekirken yanlış değerlendirme ile davanın reddine karar verilmesi yasaya aykırı ise de; zamanaşımının olumsuz bir muhakeme şartı olarak kovuşturmaya engel olduğunun anlaşılması karşısında;

1. Sanıkların yargılama konusu eylemleri için, 5237 sayılı Kanun’un 203 maddesinin birinci fıkrası uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre aynı Kanun’un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır. 2. 5237 sayılı Kanun’un 67 nci maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin 23.02.2012 tarihli mahkûmiyet kararı olduğu ve bu tarihten temyiz inceleme tarihine kadar, 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Bursa 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 29.01.2020 tarihli ve 2019/467 Esas, 2020/61 Karar sayılı kararına yönelik katılan vekilinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanıklar hakkındaki kamu davalarının 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,