Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2020/3742 K.2022/3112

Yüksek Yargıtay (Kapatılan) 21.Ceza Dairesinin 10.05.2016 tarihli, 2015/7336 Esas ve 2016/4234 Karar sayılı bozma ilamında “5271 sayılı CMK’nin kanun yollarına başvurma başlıklı 260/1.madde ve fıkrasındaki hakim ve mahkeme kararlarına karşı Cumhuriyet savcısı, şüpheli ve bu kanuna göre katılan sıfatını almış olanlar ile katılma isteği karara bağlanmamış, reddedilmiş veya katılan sıfatını alabilecek surette suçtan zarar görmüş bulunanlar için kanun yolları açıktır” hükmü karşısında; suçtan doğrudan zarar gören sanık ... müdafisinin diğer sanık ... hakkındaki beraat kararına yönelik de temyiz hakkı bulunduğu kabul edilerek yapılan incelemede:

1) Katılan sanık ... hakkında kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik katılan sanık ... müdafisinin temyizinin incelenmesinde;

Yargılamanın hukuka uygun olarak yapıldığı, iddia ve savunmada ileri sürülen hususların gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hukuka uygun yöntemlerle elde edilen delillerin değerlendirilerek fiilin sanık tarafından işlendiğinin tespit edildiği, suç vasfının doğru biçimde belirlendiği, cezanın kanuni takdir sınırlarında uygulandığı tüm dosya kapsamından anlaşılmakla, katılan sanık ... müdafisinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden hükmün ONANMASINA,

2) Sanık ... hakkında kurulan beraat hükmüne yönelik katılan sanık ... müdafisinin temyizinin incelenmesinde;

Sanığa yüklenen “Resmi belgede sahtecilik” suçunun Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e maddesinde öngörülen olağan dava zamanaşımının, kesen son sebep olan sanığın sorgusunun yapıldığı 14.02.2012 tarihinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiği gözetilmeden yargılamaya devamla beraat hükmü kurulması,