Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2020/581 K.2023/133

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Diyarbakır 8. Asliye Ceza Mahkemesinin, 24.03.2015 tarihli ve 2013/748 Esas, 2015/169 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 204 üncü ve 62 nci maddelerinin birinci fıkraları ile 58 inci maddesi uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; üzerinde yakalanan sürücü belgesinin aldatma niteliğinin bulunmaması sebebiyle ve re'sen tespit edilecek sebeplerle kararın bozulmasına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Sanığın 21.09.2013 tarihinde Diyarbakır'dan İstanbul'a gitmek üzere Diyarbakır Havaalanında bilet ve kimlik kontrolü noktasında görevlilere kendi fotoğrafını havi öz kardeşi Serhat Yaşar'ın kimlik bilgileriyle düzenlenmiş sahte sürücü belgesini ibraz ettiği anlaşılmıştır.

2. Sanık savunmasında, hakkında mahkumiyet kararlarının bulunması nedeniyle kardeşinin haberi olmaksızın kardeşi adına sahte sürücü belgesini bilmediği bir kişiye düzenleterek kullandığını belirtmiştir.

3. Bilirkişi incelemesi ve mahkeme gözlemine göre sürücü belgesinin soğuk mühür ihtiva ettiği ve aldatma niteliğinin bulunduğu tespit edilmiştir.

4. Mahkemece sanığın ikrarı ve belgenin aldatma niteliğine sahip olması nedeniyle resmi belgede sahtecilik suçundan sanığın mahkumiyetine hükmedilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

2. Sanığın temyiz sebeplerinin incelenmesinde; suça konu belgenin aldatma niteliğinin bilirkişi raporu ve mahkeme gözlemiyle tespit edilmesi nedeniyle sanık hakkında kurulan hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

3. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Diyarbakır 8. Ceza Mahkemesinin, 24.03.2015 tarihli ve 2013/748 Esas, 2015/169 Karar sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,