Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2020/6851 K.2022/20028

1) Lüleburgaz Cumhuriyet Başsavcılığının 07.10.2014 tarih ve 2014/1260 Esas sayılı iddianamesi ile sanıklar ... ve ... hakkında vergi suçu raporu ve mütalaaya uygun şekilde 2009, 2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte gider pusulası düzenledikleri iddiasıyla kamu davası açıldığı, yapılan yargılama sonucunda, 30.12.2015 tarihinde verilen ve hükmün esasını oluşturan kısa kararda sanık ... hakkında hüküm kurulmayıp, sanık ...'in üzerine atılı suçtan hem beraatine, hem de mahkûmiyetine karar verildiği, hükmün gerekçesinde ise, sanık ...'un beraatine, sanık ...'un ise mahkûmiyetine karar verilmesi gerektiği kabul edildiği, bu şekilde gerekçe ile hüküm fıkrasında çelişkiye sebebiyet verilmesi,

2) Kabule göre de, hükümden sonra 15.04.2022 tarihinde Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren, 7394 sayılı Kanun’un 4 ve 5. maddeleriyle değişik 213 sayılı Kanun’un 359. maddesinin 3, 4, 5 ve 6. fıkra hükümleri uyarınca 5237 sayılı TCK'nin 7/2. maddesi de gözetilerek öncelikle lehe Kanun’un tespit edilip uygulama yapılması ve her iki Kanunla ilgili uygulamanın gerekçeleriyle birlikte denetime olanak verecek şekilde ayrıntılı olarak kararda gösterilmesi suretiyle sanıkların hukuki durumlarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,