Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2021/10372 K.2024/6035

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Kütahya 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 23.06.2016 tarihli ve 2015/613 Esas, 2016/476 Karar sayılı kararı ile mühür bozma suçnudan; sanıklar ..., ... ve ...'nun 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraatlerine, sanıklar ... ve ... hakkında, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 203 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 1'er yıl hapis cezası ile cezalandırılmalarına ve hak yoksunluklarına, sanık ... hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Sanık ...'in ve ...'in temyiz istemleri, atılı suçu işlemediklerine, mahkumiyete yeterli delil bulunmadığına, eksik inceleme ve araştırma ile mahkumiyet hükmü kurulduğuna; 2. Katılan vekilinin temyiz istemi, sanıklar ..., ... ve ... hakkında eksik inceleme ve araştırma ile kurulan beraat hükümlerinin hukuka aykırı olduğuna, İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Sanıklar hakkında Plas-Der isimli iş yerinde plastik geri dönüşüm işi yaptıkları iş yerlerinin, iş yeri açma ve çalıştırma ruhsatı bulunmadığından 2009-2013 yılları arasında birden fazla kez mühürlenerek faaliyetlerine son verildiği, son olarak 23.02.2013 tarihinde görevlilerce mühürlendiği, 19.06.2015 tarihinde yapılan kontrolde mührün kaldırılarak faaliyete devam edildiğinin tespit edildiği iddiasıyla, sanıklar hakkında mühür bozma suçundan kamu davası açılmıştır.

2. Sanıklar ... ve İsmail, mührü bozmadıklarını, malzeme almak için iş yerine girdiklerini, suç işleme kasıtlarının bulunmadığını ve babaları olan sanık ...'un iş yeriyle ilgilenmediğini beyan etmişler; sanık ..., 2006 yılından beri şirketin işleriyle ilgilenmediğini, çocuklarının ilgilendiğini; sanık ..., bir yıl öncesine kadar şirketin adının ...

Plastik olduğunu ve kendisinin de şirkete ortak olduğunu ancak şu anda ortak olmadığını ve şirket işleriyle kendisinin ilgilenmediğini kardeşleri olan diğer sanıklar İsmail ve ...'ın ilgilendiğini; sanık ... ise, ... Plastik isimli şirket zamanında şirketin ortağı olduğunu ancak, mühürlemeye konu şirkette ortaklığının bulunmadığını, iş yerinde kiracı sıfatının bulunduğunu, mühürleme sırasında ve sonrasında iş yerine hiç gitmediğini beyan etmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Sanıklar ..., ... ve ... Hakkında Kurulan Beraat Hükümlerine Yönelik Katılan Vekilinin Temyizi Yönünden

1. Savunmalar, tutanaklar ve tüm dosya kapsamına göre, sanıkların atılı suçu işlediklerine dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığın anlaşılmakla, mahkemenin beraat kararlarında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

B. Sanıklar ... ve ... Hakkında Kurulan Mahkumiyet Hükümlerine Yönelik Sanıkların Temyizi Yönünden

1. Sanıkların tevil yollu ikrarları, mühürleme ve mühür bozma tutanakları ve toplanan diğer delillere göre; sanıkların önceki tarihte belediye görevlileri tarafından mühürlenen iş yerini, mührü bozarak kullandıkları ve böylece atılı suçu işledikleri anlaşılmakla, sanıkların mahkûmiyetine dair hüküm kurulmasında bir isabetsizlik görülmediğinden, sanıkların temyiz sebepleri reddedilmiştir.

2. 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

3. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemle uyan suçun vasfı ile yaptırımının doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanıkların diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

4. Sanıklar hakkında temel ceza belirlenirken uygulama maddesi olarak hüküm fıkrasına 5237 sayılı Kanun'un 203 üncü maddesinin birinci fıkrası yerine, 151 inci maddesinin birinci fıkrası yazılmak suretiyle 5271 sayılı Kanun'un 232 nci maddesinin altıncı fıkrasına aykırı davranılmış ise de, söz konusu hukuka aykırılığın Yargıtay tarafından giderilmesi mümkün görülmüştür.

V. KARAR

A. Sanıklar ..., ... ve ... Hakkında Kurulan Beraat Hükümlerine Yönelik Katılan Vekilinin Temyizi Yönünden Gerekçe bölümünde (A) bendinde açıklanan nedenle, Kütahya 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 23.06.2016 tarihli ve 2015/613 Esas, 2016/476 Karar sayılı kararlarında katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

B. Sanıklar ... ve ... Hakkında Kurulan Mahkumiyet Hükümlerine Yönelik Sanıkların Temyizi Yönünden

Gerekçe bölümünde (B) bendinde açıklanan nedenle, Kütahya 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 23.06.2016 tarihli ve 2015/613 Esas, 2016/476 Karar sayılı kararlarına yönelik sanıkların temyiz istemleri yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği, hükmün (II) ve (III) numaralı paragraflarında yer alan "151/1" ibarelerinin çıkartılarak yerlerine "203 üncü maddesinin birinci fıkrası" ibaresinin yazılması suretiyle hükümlerin, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,