Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2021/10985 K.2024/6270

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Nizip 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 24.05.2016 tarihli ve 2015/453 Esas, 2016/457 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 210 uncu maddesinin birinci fıkrası delaleti ile 204 üncü maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü ve 58 inci maddeleri uyarınca 2 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, mükerrirlere özgü infaz rejimi, infaz sonrasında denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık temyizinde, ... isimli şahısla ticari ilişki kapsamında çeki aldığı, bankaya verdiğinde sahte olduğunun bildirilmediği, suçu işlemediği, ...’in Mahkemece dinlenmediği, kriminal raporda, kendi cirosu haricindeki yazı ve imzaların kendisine ait olmadığının tespitlendiği, çekten dolayı bir menfaat temin etmediği, çek sahte çıktığından ...'e keresteleri de göndermediği eksik araştırma inceleme ile karar verildiği gerekçeleri ile ve re’sen gözetilecek nedenlerle kararın bozulmasını istemiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. İddianamede, sanığın bankaya sahte çek ibraz ettiği, çekte ... S. adına görünen cirodan sonra sanığın şirketi adına sanık tarafından cirolanarak bankaya ibraz edildiğinden bahisle cezalandırılması istenmiştir.

2. Sanık, suçlamaları reddetmiş, ticari ilişki kapsamında ... adlı şahsın çeki kendisine verdiğini belirtmiştir.

3. Uzmanlık raporunda, sanığın şirketinin kaşesi üzerindeki ikinci ciranta imzasının sanığa ait olduğu, bunun haricinde çekteki yazıların ve imzaların sanığa aidiyetine dair yeterli bulgu tespitlenemediği, diğer bir uzmanlık raporunda özetle; çekin sahte oluşturulduğu ve aldatıcılık niteliğini haiz olduğu belirtilmiştir.

4. Mahkemece, sanığın hayatın olağan akışına aykırı ve aşamalardaki çelişkili beyanlarda bulunduğu ve dosya kapsamındaki sair deliller gerekçe gösterilerek sanığın yukarıdaki şekilde mahkumiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Kanun'un 217 nci maddesi uyarınca bilirkişi raporundan edindiği kanaate göre delilleri değerlendiren ve sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kuran Mahkemenin takdir ve uygulamasında bir isabetsizlik görülmediğinden, tebliğnamedeki bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç tipi ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir.

3. Ancak;

a.Mahkemece tekerrüre esas alınan Nizip Sulh Ceza Mahkemesinin 2013/279 Esas, 2013/974 Karar sayılı kararında birden fazla suçtan mahkumiyeti bulunduğu, mahkemece tekerrüre esas alınan karardaki hangi cezasının tekerrüre esas alındığının belirtilmesi gerekirken belirtilmediği, Dairemizce Uyap üzerinden yapılan karar incelemesinde mahkemece tekerrüre esas alınan mahkeme kararındaki en ağır cezasının 7.080,00 TL adli para cezası olduğu, ancak bu kararın kesinleşme tarihinin 27.12.2013 olduğu, görülmekte olan davadaki suç tarihinin ise sanığın mahkeme sorgusuna göre Kasım/2013 olduğu,

kesinleşme tarihi, görülmekte olan davanın suç tarihinden sonra olduğundan Nizip Sulh Ceza Mahkemesinin 2013/279 Esas, 2013/974 Karar sayılı kararının tekerrüre esas alınamayacağı, sanığın adli sicil kaydından tespit edilen tekerrüre esas olabilecek en ağır cezasının esas alınması gerektiğinin anlaşılması,

b.5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararının gözetilmesi gerekliliği nedenleri ile karar hukuka aykırı olup söz konusu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünün (3) numaralı bendinde açıklanan nedenlerle Nizip 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 24.05.2016 tarihli ve 2015/453 Esas, 2016/457 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hüküm fıkrasında yer alan hak yoksunluklarına ilişkin (5) numaralı bendine "5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararının da gözetilmesine" ibaresinin eklenmesi,

hüküm fıkrasında yer alan tekerrür hükümlerinin uygulanmasına ilişkin (5) numaralı bendindeki "Nizip Sulh Ceza Mahkemesinin 2013/279 Esas ve 2013/974 Karar nolu ilamı" ibaresi çıkartılarak "Nizip (Kapatılan) Sulh Ceza Mahkemesinin 2012/417 Esas, 2012/745 Karar sayılı ilamda hükmedilen 2.240,00 TL adli para cezası" ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

08.05.2024 tarihinde karar verildi.

Hükme iştirak eden Başkan Vekili ...'ün 30.08.2024 tarihinde vefat etmesi nedeniyle imza eksikliğinin giderilemediğine dair 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 232 nci maddesinin beşinci fıkrasına istinaden düşülen işbu şerhin altı imzalanmıştır.