Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2021/11406 K.2022/12763

Sanığın yokluğunda verilen hükmün, öncelikle sorgusunda bildirdiği adresine Tebligat Kanunu’nun 21/1. maddesine göre tebliği gerekirken, doğrudan MERNİS adresine Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesi gereğince yapılan tebliğ işleminin usule uygun olmadığı, hükmün usulüne uygun kesinleşmediği, bu haliyle erteli cezanın aynen infazına ilişkin ek kararın da yok hükmünde olduğu anlaşılmakla; sanık müdafisinin öğrenme üzerine temyizinin süresinde olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Hükümden sonra 15.04.2022 tarihinde Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren, 7394 sayılı Kanun’un 4 ve 5. maddeleriyle değişik 213 sayılı Kanun’un 359. maddesinin 3, 4, 5 ve 6. fıkra hükümleri uyarınca 5237 sayılı TCK'nin 7/2. maddesi de gözetilerek öncelikle lehe Kanun’un tespit edilip uygulama yapılması ve her iki Kanunla ilgili uygulamanın gerekçeleriyle birlikte denetime olanak verecek şekilde ayrıntılı olarak kararda gösterilmesi suretiyle sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,