Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2021/12269 K.2025/2990

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

A. İlk Derece

İstanbul 37. Asliye Ceza Mahkemesinin, 23.05.2018 tarihli ve 2017/162 Esas, 2018/309 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 2014 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun (213 sayılı Kanun) 359/b, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 43 ve 53. maddeleri uyarınca 3 yıl 9 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

B. İstinaf

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesinin, 09.10.2018 tarihli ve 2018/3980 Esas, 2018/4743 Karar sayılı kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanığın istinaf başvurusunun kabulü ile duruşma açılmaksızın yapılan inceleme neticesinde, İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak, sanığın 5271 sayılı Kanun'un 223/2-e maddesi uyarınca beraatına hükmedilmiştir.

II. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Katılan Vekilinin Temyiz İstemi Sanığın üzerine atılı suçu işlediğinin sabit olması nedeniyle beraat kararının hukuk aykırı olduğu ve cezalandırılması gerektiğine ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Sanık hakkında düzenlenen vergi suçu raporu ve mütalaanın 2014 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçuna ilişkin olmasına rağmen, İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığının 14.03.2017 tarihli ve 2017/7628 Esas sayılı iddianamesi ile mütalaa bulunmayan 2014 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan kamu davası açıldığı, İlk Derece Mahkemesi tarafından ise iddianame dışına çıkılarak sahte fatura düzenleme suçundan mahkumiyet hükmü kurulduğu, bununla birlikte.

Bölge Adliye Mahkemesi kararının gerekçesinde, sanığın şirket hisselerini 23.10.2014 tarihinde devraldığı ve bu tarihten sonra fatura bulunmadığı belirtilmiş ise de, dosya içerisinde 05.11.2014 tarihli fatura aslının bulunduğunun anlaşılması karşısında.

İlk Derece Mahkemesi tarafından sanık hakkında sahte fatura düzenleme suçundan kurulan mahkûmiyet hükmü ile ilgili istinaf incelemesi yapan Bölge adliye Mahkemesince duruşma açılmadan dosya üzerinden yapılan incelemede, İlk Derece Mahkemesinin olaya ilişkin kabulünde delillerin yeniden takdiri suretiyle yeni bir hüküm kurularak beraat kararı verilmesinin, 5271 sayılı Kanun'un 303/1-a maddesi kapsamına girmediği,

bu hususlarla ilgili değerlendirmenin aynı Kanun'un 280/1-g maddesine göre duruşma açılmak suretiyle yapılması ve 2014 takvim yılında sahte fatura kullanma suçuna ilişkin ise 213 sayılı Kanun'un 367. maddesi gereğince dava şartı olan mütalaanın verilip verilmeyeceğinin ilgili vergi dairesi başkanlığından sorulduktan sonra, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayininin gerektiği gözetilmeden, dosya üzerinden yapılan inceleme ile sanık hakkında beraat kararı verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

III. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle, başkaca yönleri incelenmeyen İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesinin kararının, 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,