Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2021/12455 K.2025/2646

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

A. İlk Derece

Ankara 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 31.05.2017 tarihli ve 2016/1972 Esas, 2017/907 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 2014 takvim yılında sahte belge düzenleme suçundan, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun (213 sayılı Kanun) 359/b, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 43 ve 53. maddeleri uyarınca neticeten 3 yıl 9 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

B. İstinaf

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 11. Ceza Dairesinin, 22.05.2018 tarihli ve 2017/1810 Esas, 2018/617 Karar sayılı kararı sanık hakkında, İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafinin istinaf başvurusunun kabulü ile duruşmalı olarak yapılan inceleme neticesinde, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 280/1-a. maddesi uyarınca İlk Derece Mahkemesinin kararı kaldırılarak, sanığın 5271 sayılı Kanun'un 223/2-e maddesi uyarınca beraatına hükmedilmiştir.

II. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Katılan Vekilinin Temyiz İstemi Sanık hakkında tüm unsurlarıyla sübut bulan suçtan mahkûmiyet hükmü kurulması gerektiğine ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu tespit edilen delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı anlaşılmakla; Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, yüklenen suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmadığından bahisle beraat kararı verilmesinde bir isabetsizlik görülmediğinden, katılan vekilinin temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

III. KARAR