Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2021/12469 K.2022/10611

Yokluğunda verilen kararın sanığa 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 35. maddesine göre tebliğ edildiği, ancak bu adrese adli merciler tarafından daha önce yapılmış bir tebligat bulunmadığından, Tebligat Kanunu’nun 35. maddesi uyarınca yapılan tebliğ işlemi usulsüz olup, sanığın öğrenme ile hükmü yasal süresi içinde temyiz ettiği kabul edilerek yapılan incelemede;

1-Sanığın “2013 takvim yılında sahte fatura düzenleme ve defter, kayıt ve belgeleri gizleme” suçlarından verilen istinaf başvurusunun esastan reddi kararına yönelik temyizinin incelenmesinde;

5271 sayılı CMK'nin 286/2-a maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizinin mümkün olmadığı anlaşılmakla; sanığın temyiz isteminin 5271 sayılı CMK'nin 298. maddesi uyarınca REDDİNE,

2-Sanığın “2012 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçundan verilen istinaf başvurusunun esastan reddi kararına yönelik temyizinin incelenmesinde;

Hükümden sonra 15.04.2022 tarihinde Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren, 7394 sayılı Kanun’un 4 ve 5. maddeleriyle değişik 213 sayılı Kanun’un 359. maddesinin 3, 4, 5 ve 6. fıkra hükümleri uyarınca 5237 sayılı TCK'nin 7/2. maddesi de gözetilerek öncelikle lehe Kanun’un tespit edilip uygulama yapılması ve her iki Kanunla ilgili uygulamanın gerekçeleriyle birlikte denetime olanak verecek şekilde ayrıntılı olarak kararda gösterilmesi suretiyle sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,