Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2021/12568 K.2021/8217

Sanık hakkında, İzmir Cumhuriyet Başsavcılığının 11.12.2003 tarih ve 2003/14836 Esas sayılı iddianamesi ile açılan kamu davasında, Mahkemece verilen 12.04.2004 tarih, 2003/1012 Esas ve 2004/294 Karar sayılı mahkumiyet kararının sanık müdafisi tarafından süresinde temyiz edilmesi üzerine Yargıtay’a gönderildiği,

01.06.2005 tarihinde 5237 sayılı TCK’nin yürürlüğe girmesi nedeniyle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 12.09.2005 tarih ve 11-2004/90118 sayılı tevdii yazısı ile yeniden değerlendirme yapılmak üzere dosyanın Mahkemesine iade edilmesi üzerine temyiz edilen ilk kararın bütün hukuki sonuçlarıyla ortadan kalktığı ve Mahkemenin 13.10.2005 tarihli, aynı esas ve karar sayılı müteferrik kararı ile duruşma açılmaksızın dosya üzerinden yapılan inceleme neticesinde.

765 sayılı Kanun’un lehe olduğu değerlendirilip verilen kararın sanık müdafisine 12.03.2007 tarihinde usulüne uygun olarak tebliğ edildiği ancak temyiz dilekçesi verilmemesi nedeniyle Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 26.06.2007 tarih, 2007/4913 Esas ve 2007/4453 Karar sayılı ilamı ile “temyiz davasının istek şartı gerçekleşmediğinden” dosyanın incelenmeksizin iadesine karar verildiği, sanığın 23.01.2017 tarihinde eski hale getirme talebini içeren temyiz dilekçesi verdiği anlaşılmakla yapılan incelemede;

Sanığın yokluğunda verilen 13.10.2005 tarihli müteferrik kararın sanık müdafisine 12.03.2007 tarihinde usulüne uygun olarak tebliğ edildiği halde temyiz talebinde bulunulmadığı, sanığın temyize konu kararın infazı için cezaevine alındığı ve 09.03.2010 tarihinde bihakkın tahliye olduğu ve sanığın en geç bu tarihte karardan haberdar olduğu, 7201 sayılı Kanun’un 32. maddesindeki “Tebliğ usulüne aykırı yapılmış olsa bile,