Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2021/12899 K.2022/19974

... ... ...

I. Mağdur ... vekilinin temyizinin incelenmesinde

Mağdur ve vekilinin 11.09.2014 tarihli 4. celsede sanıklardan şikayetçi olmadıklarını beyan etmeleri karşısında; 5271 sayılı CMK'nin 243. maddesi gereğince, şikâyetten vazgeçme halinde katılma kararının hükümsüz kalacağı ve kararı temyiz etme hak ve yetkisi sona ereceğinden, mağdur adına vekilinin temyiz isteminin, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

II. Sanıklar müdafilerinin temyizlerinin incelenmesinde

Yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilerek tartışılan delillere, Mahkemenin oluşa uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, sanıklar müdafilerinin diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir, ancak;

1- Sanık ... hakkında tekerrüre esas alınan mahkumiyetin kesin nitelikte olması, sanık ... hakkında tekerrüre esas alınan mahkumiyetin suç tarihinden sonra kesinleşmesi nedeniyle, tekerrüre esas alınamayacağı gözetilmeden, sanıklar hakkında TCK'nin 58. maddesinin uygulanması, yasaya aykırı,

2- 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar müdafilerinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden duruşma yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı Kanun’un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan,

Yz.İşl.Md. Y. ...