Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2021/15500 K.2023/403

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İstanbul 21. Asliye Ceza Mahkemesinin, 07.05.2015 tarihli ve 2013/6 Esas, 2015/187 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında dolandırıcılık suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 157 nci maddesinin birinci fıkrası, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 1 yıl hapis ve 100,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. İstanbul 21. Asliye Ceza Mahkemesinin, 07.05.2015 tarihli ve 2013/6 Esas, 2015/187 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 15. Ceza Dairesinin 20.09.2017 tarihli ve 2017/19156 Esas, 2017/18684 Karar sayılı kararı ile "Sanığa yüklenen dolandırıcılık suçu hakkında, hükümden sonra 02.12.2016 tarih ve 29906 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. ve 254. madde fıkraları gereğince uzlaştırma işlemleri için gereği yapılarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini zorunluluğu" nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. İstanbul 21. Asliye Ceza Mahkemesinin, 15.11.2018 tarihli ve 2017/573 Esas, 2018/717 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında dolandırıcılık suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 157 nci maddesinin birinci fıkrası, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca 1 yıl hapis ve 100,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. GEREKÇE

Ceza Muhakemesinde Uzlaştırma Yönetmeliği ve 7201 sayılı Tebligat Kanunu (7201 sayılı Kanun) hükümleri uyarınca kendisine uzlaştırma işlemlerini gerçekleştirmek üzere dosya tevdi edilen uzlaştırmacının öncelikle uzlaştırma teklifi yapılacak ilgililere telefon, telgraf, faks, elektronik posta gibi araçlardan yararlanılmak suretiyle uzlaştırma teklifi yapmak üzere çağrı yapması,

şayet belirtilen şekilde çağrı yapılamaz ise bu defa uzlaştırmacının ilgili savcılık nezdinde kurulmuş uzlaştırma bürosundan uzlaşma teklifi yapılmasını talep etmesi gerektiği, böyle bir taleple karşılaşan büronun da muhatabına ulaşamaması durumunda öncelikle muhatabın bilinen son adresine 7201 sayılı Kanun'un 21 inci maddesinin birinci fıkrasına göre tebligatta bulunması, tebligatın bila tebliğ iade edilmesi durumunda bu kez muhatabın MERNİS adresi tespit edilerek MERNİS şerhi ile anılan maddenin ikinci fıkrasına göre tebliği gerekmesi karşısında;

dosyadaki uzlaştırma raporu ve eklerinin incelenmesinde, ilgililere tebligatta bulunulduğu ve uzlaştırmanın teklif aşamasında kaldığı konusunda görüş beyan edilmiş ise de, katılanın bilinen son adresinde numara bilgisi "No:129/5" olduğu halde çıkarılan tebligatta "No:29/5" şeklinde gösterildiği, nitekim tebliğ mazbatasında "Necip Fazıl Caddesinde No:29 yoktur" şerhinin yer aldığı,

ayrıca sanığın bilinen adresine çıkarılan tebligatın adresinden taşındığı şerhiyle iade edilmesi üzerine yukarıda açıklandığı şekilde tebligat yapılması gerekirken, usulsüz tebliğ işlemlerine dayalı uzlaştırma raporu esas alınarak yargılamaya devamla mahkumiyet hükmü kurulması hukuka aykırı bulunmuştur.

III. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İstanbul 21. Asliye Ceza Mahkemesinin, 15.11.2018 tarihli ve 2017/573 Esas, 2018/717 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden başkaca yönleri incelenmeyen hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,