Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2021/16180 K.2024/8564

Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Hatay 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 20.05.2014 tarihli ve 2013/293 Esas ve 2014/143 Karar sayılı kararı ile; sanıklar hakkında dolandırıcılık suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 157 nci maddesinin birinci fıkrası, 62, 52, 53 üncü maddeleri uyarınca 10 ay hapis ve 25.660 ,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına hak yoksunluklarına, karar verilmiştir.

2. Sanıklar müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 15. Ceza Dairesinin, 19.09.2017 tarihli ve 2017/19320 Esas, 2017/18618 Karar sayılı ilâmıyla;

"Sanıklara yüklenen dolandırıcılık suçu nedeniyle, hükümden sonra 02.12.2016 tarih ve 29906 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. ve 254. madde fıkraları gereğince uzlaştırma işlemleri için gereği yapılarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini zorunluluğu"

Nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. Bozma üzerine Hatay 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 22.01.2019 tarihli ve 2017/443 Esas ve 2014/39 Karar sayılı kararı ile; sanıklar hakkında dolandırıcılık suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 157 nci maddesinin birinci fıkrası, 62, 52, 53 üncü maddeleri uyarınca 10 ay hapis ve 25.660 ,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına hak yoksunluklarına, karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanıklar müdafinin temyizi; müvekkillerinin suçu işlemediği, katılan tarafla anlaşıp zararlarını gidermelerine rağmen zararın giderilmediğini iddia ettikleri, müvekkillerinin suçu işlediğine dair delil olmadığı, bu sebeplerle kararın bozulması talebine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Katılan ...'un, temyiz dışı sanık ... aracılığı ile sanıklarla tanıştığı, ...'in katılan ...'ya Hatay ilinde gümrük fazlası ihale ile satılan şeker olduğunu, isterse satımı konusunda yardımcı olabileceğini söylemesi üzerine katılanın ortağı ... ile birlikte Hatay'a geldiği ve ... ile buluştukları ve kendisini ... olarak tanıtan şahsın kullandığı araçla şeker alımı konusunu görüşmek için bir yere gittikleri, burada kendisini ... olarak tanıtan sanık ...'in Gümrük Müdürlüğünde memur olarak çalıştığını söylediği, kendisini Hakan olarak tanıtan sanık ...'in ise Gümrük Müdürlüğünde müdür olarak görev yaptığını söylediği,

katılanın anlaştıkları miktar olan 30.800,00 TL'yi nakit olarak sanıklara verdiği, ancak çeşitli bahanelerle katılanı oyalayan sanıkların malı teslim etmeyip katılanı oyaladıkları ve bu suretle üzerlerine atılı dolandırıcılık suçunu işledikleri iddia edilmiştir.

2. Sanıklar katılanı dolandırmadıklarını belirterek suçlamayı kabul etmemiştir. 3. Sanıkların üzerine atılı dolandırıcılık suçunun 6763 sayılı Kanun’un 34 üncü maddesi ile değişik 5271 sayılı Kanun'un 253 üncü ve 254 üncü maddeleri gereğince uzlaşma kapsamında olması nedeniyle, dosyanın uzlaştırma bürosuna tevdi edildiği ancak uzlaşmanın sağlanamadığı, mahkemece sanıkların suçtan kurtulmaya yönelik olduğu kabul edilen savunmalarına itibar edilmeyerek ayrı ayrı mahkumiyetlerine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Sanıklar müdafiinin 08.11.2018 tarihli yetki belgesinin sadece sanık ... için verildiği ve sanık ... hakkında verilen karar yönünden gerekçeli kararın tebliği üzerine yasal süresi içerisinde temyiz ettiği görülmekle tebliğnamede bu yönde ret isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 15.11.2018 tarihli ve 2018/339 Esas, 2018/536 Karar sayılı kararı uyarınca farklı yargı çevresindeki ceza infaz kurumunda başka bir suçtan hükümlü olarak bulunan, asıl mahkemesince yapılan sorgusu sırasında duruşmadan bağışık tutulma isteğinde bulunmayan sanığın hükmün açıklandığı son oturumda hazır bulundurulmayıp yokluğunda yargılama yapılarak mâhkumiyetine karar verilmesinin savunma hakkının sınırlandırılması niteliğinde olduğu belirtildiğinden.

UYAP sisteminden yapılan sorgulamaya göre sanık ...'in hüküm tarihinde yargı çevresi dışında İskenderun T Tipi Ceza İnfaz Kurumunda bulunduğunun anlaşılması karşısında; savunmasında duruşmalardan vareste tutulmak isteyip istemediği sorulmadan ve bu hususta bir karar alınmadan, kısa kararın okunduğu oturumda hazır edilmeksizin ya da ses ve görüntü bilişim sistemi (SEGBİS) aracılığı ile savunması alınmaksızın hükümlülüğüne karar verilmesi suretiyle,

5271 sayılı Kanun'un 196 ncı maddesine aykırı olarak savunma hakkının kısıtlanarak müşterek fail olduğu belirtilen sanıkların hukuki durumlarının birlikte değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeksizin verilen hüküm hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu kararına yönelik sanıklar müdafinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden başkaca yönleri incelenmeyen hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,