Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2021/16475 K.2023/10469

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. a) Gebze 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 05.09.2013

tarihli ve 2012/420 Esas, 2013/239 Karar sayılı kararı ile sanığın mahkûmiyetine karar verilmiştir.

b) Yargıtay (Kapatılan) 15. Ceza Dairesinin 27.09.2018 tarihli ve 2015/8820 Esas, 2018/6062 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanığın temyiz başvurusunun kabulüne karar verilerek sanığa yüklenen suç nedeniyle uzlaştırma hükümlerinin uygulanması gerekliliği nedeniyle hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

c) Bozma üzerine yapılan yargılamada, Gebze 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 19.03.2019 tarihli ve 2018/276 Esas, 2019/69 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında dolandırıcılık suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 157 nci maddesinin birinci fıkrası, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası , 53 ve 58 inci maddeleri uyarınca 2 yıl hapis ve 2.400,00 TL adli para cezası, hak yoksunluklarına ve mükrerrirlere özgü infaz rejimine göre infazına karar verilmiştir.

2. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 09.05.2019 tarihli, 15-2019/46214 sayılı ve bozma görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; hükmün usul ve yasaya aykırı olduğundan ibarettir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. 26.12.2011 tarihinde sanığın açık kimlik bilgileri tespit edilemeyen iki kişi ile katılanın ağılına gelerek ve adağı bulunduğunu, bu amaçla hayvan alacaklarını söyleyerek katılan ile tanesi 600,00 TL'den 1.800,00 TL.'ye 3 adet hayvan için ve kurbanları kesme işini katılanın yapmasına ikna ederek, bedellerini ödemeksizin anlaştıkları hayvanları araca yüklediği, araç ile bir süre yol aldıktan sonra bir lokantada yemek yemek için durdukları sırada sanık ve beraberindekilerin katılanın dalgınlığından yararlanarak hayvanların yüklü olduğu araç ile birlikte uzaklaştıkları ve katılanın dini duygularını istismar etmek suretiyle dolandırıcılık suçunun işlendiği iddia olunmuştur.

2. Sanık aşamalarda suçlamayı kabul etmemişlerdir. 3. Bozma sonrası dosyanın uzlaştırma bürosuna gönderildiği fakat uzlaşmanın sağlanamadığı anlaşılmıştır. 4. Mahkeme tarafından sanığın suça konu koyunları adak olarak keseceğini belirtmesinin dini inanç ve duyguların istismarı olarak değerlendirilemeyeceği, eylemin basit dolandırıcılık suçu kapsamında kaldığı kabulü ile temyize konu mahkûmiyet hükmü kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

1.Sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 58 inci maddesinin uygulanmasına karar verilmişse de; sanığın adli sicil kaydında yer alan ve tekerrür hükümlerinin uygulanmasına esas kabul edilen ilamının elektrik hırsızlığı suçundan 5237 sayılı Kanun'un 142 nci maddesinin birinci fıkrasının f bendine göre hükmolunan hapis cezasına ilişkin olması ve 05.07.2012 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6352 sayılı Kanun'un 82 nci maddesi uyarınca yürürlükten kaldırılarak 5237 sayılı Kanun'un 163 üncü maddesinin üçüncü fıkrasında yeniden düzenlenmesi ve anılan Kanun'un geçici 2 nci maddesinin ikinci fıkrasında;

elektrik enerjisi hakkında hırsızlık suçundan mahkûmiyeti bulunan kişinin Kanun'un yürürlüğe girdiği tarihten itibaren 6 ay içinde zararı tamamen tazmin etmesi halinde verilen cezanın tüm sonuçlarıyla ortadan kaldırılacağının hükme bağlanmış olması karşısında, adli sicil kaydındaki ilamla ilgili olarak uyarlama yargılaması yapılıp yapılmadığı araştırılarak sonuca göre sanık hakkında 5237 sayılı Kanun 58 inci maddesi bakımından değerlendirme yapılması, tekerrüre esas alınıp alınmayacağının ve başkaca tekerrüre esas adli sicil kaydının bulunup bulunmadığından infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Gebze 1. Ağır Ceza Mahkemesi'nin, 19.03.2019 tarihli ve 2018/276 Esas 2019/69 Karar sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmünlerin, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,