Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2021/17004 K.2024/15089

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanunun 26. maddesiyle 5320 sayılı Kanuna eklenen geçici 2. madde ile sonuç olarak belirlenen adli para cezaları yönünden kesinlik sınırı getirildiği, hapis cezası ile birlikte hükmedilen adli para cezalarında kesinlik sınırının söz konusu olmadığı anlaşılmakla, tebliğnamedeki, sanık hakkında hapis cezasının yanında hükmedilen adli para cezasının kesinlik sınırında olduğundan bahisle temyiz talebinin reddine karar verilmesi yönündeki düşünceye iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilerek tartışılan delillere, Mahkemenin oluşa uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, öne sürülen diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir, ancak;

1.Yerleşik içtihatlarda ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 2007/10-1/1/8 Esas, 2007/152 Karar sayılı ilamında da açıklandığı üzere, yasa koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamakta ise de; bunun gerekçelerinin gösterilmesi, dayanılan gerekçelerin yasal olması ve dosya içeriğiyle örtüşmesi gerektiği gözetilmeden, nitelikli dolandırıcılık suçundan hapis cezası alt sınırdan tayin edilmesine rağmen, adli para cezasının da elde edilen haksız menfaatin iki katı olacak şekilde 50 gün üzerinden belirlenmesi yerine, gerekçesi gösterilmeden 225 gün üzerinden belirlenmesi suretiyle fazla ceza tayini,

2.Tekerrüre esas alınan ilamın kesinleşme tarihinin suç tarihinden sonra olması nedeniyle tekerrüre esas alınmayacağının gözetilmemesi,