Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2021/1770 K.2022/10190

7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 10. maddesine göre, tebligatın öncelikle muhatabın bilinen en son adresine çıkartılıp, tebliğ edilemeden iade edilmesi halinde, aynı Kanun'un 21/2. maddesi uyarınca MERNİS adresine yapılması gerektiği nazara alındığında; yokluğunda verilen hükmün aynı zamanda sanığın sorgu esnasında bildirdiği adresine doğrudan Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesi gereğince tebliği usulsüz olup, sanığın öğrenme üzerine hükmü yasal süresinde temyiz ettiği kabul edilerek yapılan incelemede;

Sanığa yüklenen “2010 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçunun Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suça konu faturaların 2010/Şubat ayında düzenlenmesi nedeniyle suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği ve bu itibarla sanığın temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA;