Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2021/1776 K.2022/1951

Yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilerek tartışılan delillere, Mahkemenin oluşa uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, sanığın diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir, ancak;

5237 sayılı TCK'nin 58. maddesindeki "Önceden işlenen suçtan dolayı verilen hüküm kesinleştikten sonra yeni bir suçun işlenmesi halinde, tekerrür hükümleri uygulanır." şeklindeki düzenleme karşısında; sanığın tekerrüre esas alınan İstanbul Anadolu 12. Asliye Ceza Mahkemesinin 29.03.2011 tarihinde kesinleşen 2007/389 Esas ve 2011/68 Karar sayılı ilamına konu hükmün 29.03.2011 tarihinde kesinleştiği anlaşılmakla kesinleşme tarihi dosyaya konu suç tarihinden sonra olduğundan bu hükümlülüğün tekerrüre esas alınamayacağının gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasındaki TCK'nin 58. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümden “...İstanbul Anadolu 12. Asliye Ceza Mahkemesinin 29/03/2011 tarihinde kesinleşen 2007/389 Esas, 2011/68...” ibareleri çıkartılarak yerine “Küçükçekmece 9. Asliye Ceza Mahkemesinin 16.05.2008 tarihinde kesinleşen 2007/25 Esas, 2008/145” cümlesinin eklenmesi suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 10.02.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.