Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2021/1785 K.2024/139

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Temyizin kapsamına göre; 1. İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu kararı ile sanık hakkında özel belgede sahtecilik suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 207 nci maddesinin birinci fıkrası, 62 ve 51 nci maddeleri uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve cezanın ertelenmesine karar verilmiştir. 2. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 20.01.2021 tarihli ve 2016/89499 sayılı, hükmün onanması görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi, sanığın yüklenen suçu işlemediğine, suçun unsurlarının oluşmadığına, eksik araştırma ile karar verildiğine, kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Sanığın, kendisine ait şirkette bir dönem çalışan katılanın iş mahkemesinde açtığı alacak davasındaki dosyaya, katılanın 2008 yılı Ağustos, Eylül ve Ekim aylarına ait ücretlerinin ödendiğine dair katılana atfen atılan sahte imza ile düzenlenmiş üç adet bordroyu sunmak suretiyle özel belgede sahtecilik suçunu işlediğinin iddia ve kabul edildiği anlaşılmıştır. 2. Sanık ve katılan beyanları, iş mahkemesinin karar örnekleri, 26.05.2013 tarihli bilirkişi raporu, suça konu belge fotokopileri, sanığa ait adli sicil kaydı ve diğer deliller dosya arasındadır.

IV. GEREKÇE

Ayrıntısına Olay ve ve Olgular bölümünde yer verilen olayda; her ne kadar Mahkemece suçun sübût bulduğu gerekçesiyle mahkumiyet hüküm kurulmuş ise de; suça konu belge asıllarının dosya arasında veya emanette bulunmadığı, Mahkeme tarafından da duruşmada incelenmediği ve taraflar arasındaki hukuk davasında aldırılan 26.05.2013 tarihli bilirkişi raporunun da suça konu belge fotokopileri üzerinde yapılan inceleme ile düzenlediği anlaşılmakla; gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde tespiti bakımından, belge asıllarının bulunup bulunmadığının araştırılması,

suça konu belgelerin sadece fotokopi olduğunun anlaşılması halinde, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.10.2003 tarihli ve 232/250 sayılı kararında da açıklandığı üzere, onaysız fotokopi niteliğinde olup suret belge özelliği taşımayan belgelerin hukuki sonuç doğurmaya elverişli nitelikte olmadığı ve aldatıcılık özelliği bulunmayacağından belgede sahtecilik suçunun unsurları itibarıyla oluşmayacağı;

belge asıllarının temini halinde ise, belgelerde sahtecilik suçlarında aldatıcılık niteliğinin bulunup bulunmadığının takdiri hakime ait olduğundan, suça konu belgelerin duruşmada incelenmek suretiyle, özelliklerinin duruşma tutanağına yazılması ve denetime olanak verecek şekilde dosya içerisine konulmasından sonra sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ile hüküm kurulması hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu kararına yönelik sanık müdafinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden, hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,