Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2021/20815 K.2025/2613

İstanbul 9. Ağır Ceza Mahkemesinin, 09.07.2015 tarihli ve 2014/82 Esas, 2015/183 Karar sayılı kararının temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde;

Bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçundan zarar gören ve 30.09.2014 tarihli duruşmada katılan sıfatıyla kamu davasına kabulüne karar verilmekle hükmü temyize hak ve yetkisi bulunan ...'in yokluğunda verilen temyiz incelemesine konu gerekçeli kararın, katılana tebliğine ilişkin işlemin 7201 sayılı Tebligat Kanunu hükümlerine ve Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun, 20.11.2020 tarihli ve 2019/2 Esas, 2020/3 Karar sayılı kararında izah edilen yönteme uygun olmadığı belirlenmiştir.

Şöyle ki. 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 10/2 maddesi gereği gerçek kişilere yapılacak tebligat ile ilgili olarak iki aşamalı bir yöntemin benimsendiği, muhatabın bilinen en son adresine 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21/1.

Maddesine göre tebligat çıkarılması, bu şekilde çıkarılan tebligatın iade edilmesi ve MERNİS adresinin bilinen adresten farklı olması hâlinde bu kez aynı Kanun'un 21/2 maddesine göre MERNİS adresine “MERNİS” şerhi düşülerek tebligat çıkartılması gerekirken katılanın dava dosyasında bilinen adresine doğrudan MERNİS şerhiyle çıkarılan tebligatın, 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre tebliği yoluna gidildiği belirlenmekle,