Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2021/21421 K.2024/10755

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

1. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 11.06.2013 tarihli ve 2013/15-239 Esas, 2013/289 Karar sayılı kararında açıklandığı üzere, sanığın eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 158/1-f maddesinde düzenlenen "bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık" suçunu oluşturduğu gözetilmeden suç vasfında yanılgıya düşülerek İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığının 24.06.2015 tarihli iddianamesiyle 5237 sayılı Kanun'un 158/1-f maddesinde düzenlenen suçtan kamu davası açılmış olmasına rağmen ek savunma hakkı da tanınmaksızın "basın ve yayın araçlarının sağladığı kolaylıktan yararlanmak suretiyle dolandırıcılık" suçundan hüküm kurulması,

2. Kabule göre de;

a. Müştekinin 149,00 TL'yi sanığa ait posta çeki hesabına yatırmasını müteakip hesaba daha sonra yatırdığı paranın Çeşme C.Başsavcılığının yazısı üzerine 29.08.2014 tarihinde sanığın hesabına bloke konularak müştekiye iade edildiği, paranın sanığın hakimiyet alanına girdiği, bu nedenle sanık parayı alamasa bile suçun tamamlandığı anlaşılmakla, sanık hakkında mağdura yönelik eylemi nedeniyle 5237 sayılı Kanun'un 35 inci maddesinin uygulanması suretiyle eksik ceza tayini,

b. Suç tarihi "25.08.2014" olmasına rağmen gerekçeli karar başlığında "03.09.2014" olarak yazılması,

c. 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte gözetilmemesi,