Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2021/22703 K.2024/2218

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Akçakale 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.02.2014 tarihli ve 2013/588 Esas, 2014/134 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında dolandırıcılık suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 157 nci maddesinin birinci fıkrası, 168 inci maddesinin ikinci fıkrası, 52 nci ve 53 üncü ve maddeleri uyarınca 8 ay hapis ve 60,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Akçakale 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.02.2014 tarihli ve 2013/588 Esas, 2014/134 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 15. Ceza Dairesinin 06.11.2017 tarihli ve 2017/23221 Esas, 2017/22370 Karar sayılı kararı ile sanığın eyleminin hükümden sonra 02.12.2016 tarihli ve 29906 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 14 üncü maddesi ile 5237 sayılı Kanun'un 158 inci maddesinin birinci fıkrasına eklenen (L) bendi kapsamında öngörülen nitelikli dolandırıcılık suçunu oluşturup oluşturmayacağına ilişkin delillerin takdiri ve değerlendirme yetki ve görevinin üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. Bozma sonrasında Akçakale 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 01.12.2017 tarihli ve 2017/522 Esas, 2017/326 Karar sayılı kararı ile sanıkların eylemlerinin 5237 sayılı Kanun'un 158 inci maddesinin birinci fıkrasının (L) bendinde düzenlenen suçu oluşturması nedeniyle 5235 sayılı Kanunun 12 nci maddesi uyarınca görevsizlik kararı verilmiştir.

4. Şanlıurfa 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 16.04.2019 tarihli ve 2019/4 Esas, 2019/372 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında dolandırıcılık suçundan 5237 sayılı Kanun’un 157 nci maddesinin birinci fıkrası, 168 inci maddesinin ikinci fıkrası, 52 nci ve 53 üncü ve maddeleri uyarınca 8 ay hapis ve 60,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafinin temyiz isteği; hükmün usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

OLAY VE OLGULAR

1. Olay tarihinde katılanı telefonla arayan şahsın, kendisini emniyet görevlisi olarak tanıttıktan sonra adına sahte belgelerle kredi çekildiğini, bu kişileri yakalamak için göndereceği hesaba para havale etmesini istediği, katılanın da söylenenlere ikna olup verilen hesaba 1500,00 TL para transferi yaptığı, hesabın sanığa ait olduğu ve paranın sanık tarafından çekildiği, bu suretle sanığın dolandırıcılık suçunu işlediğinin iddia ve kabul edildiği anlaşılmıştır. 2. PTT Merkez Müdürlüğünün cevabi yazısında; paranın yatırıldığı hesabın sanığa ait olduğu, Akçakale PTT ATM'sinden 1500,00 TL çekildiği tespit edilmiştir.

3. Sanık suçlamayı kabul etmemiş, PTT'den hesap açtırdığını ancak bu hesabı kullanmadığını beyan etmiştir. 4. Katılanın oluşa ve dosya kapsamına uygun beyanı, banka yazıları, dekont, sanığa ait adli sicil kaydı ve diğer deliller dosya arasındadır.

IV. GEREKÇE

Sanığın üzerine atılı dolandırıcılık suçunun 6763 sayılı Kanun’un 34 üncü maddesi ile değişik 5271 sayılı Kanun'un 253 üncü ve 254 üncü maddeleri gereğince uzlaşma kapsamında olması nedeniyle, dosyanın uzlaştırma bürosuna tevdi edildiği ancak uzlaşmanın sağlanamadığı belirlenerek yapılan incelemede;

Yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilerek tartışılan delillere, Mahkemenin oluşa uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, sanık müdafiinin diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir, ancak;

Suç tarihi itibarıyla sabıkası olmayan sanığın, katılanın zararını giderdiğinin anlaşılması karşısında " mağdurun uğradığı zararının giderilmediği anlaşılmakla şartları oluşmadığından sanık hakkında CMK 231/5 maddesinin uygulanmasına yer olmadığına" şeklinde dosya içeriği ile örtüşmeyen yetersiz gerekçe ile sanık hakkında 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin beşinci fıkrasının uygulanmaması, hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Şanlıurfa 3.Ağır Ceza Mahkemesinin, 16.04.2019 tarihli ve 2019/4 Esas, 2019/372 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,