Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2021/22787 K.2023/9870

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İstanbul 45.Asliye Ceza Mahkemesinin, 02.07.2013 tarihli ve 2013/106 Esas, 2013/538 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında dolandırıcılık suçundan, 5237 sayılı Kanun’un (5237 saylı Kanun) 157 nci maddesinin birinci fıkrası, 62, 53 ve 58 inci maddesi uyarınca 1 yıl 8 ay hapis ve 10.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına hak yoksunluklarına ve tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir.

2. Bozma üzerine yapılan yargılamada, İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu kararı ile sanık hakkında suç tarihi itibarıyla dolandırıcılık suçundan 5237 sayılı Kanun’un 157 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 ve 58 inci maddesi uyarınca 3 yıl hapis ve 48.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına hak yoksunluklarına ve tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık suçun oluşmadığını, parayı çekmediğini, suçla bir ilgisi olmadığını beyan ederek hükmü temyiz etmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Katılanın 23.12.2011 tarihinde kendisini polis olduğunu belirterek arayan şahsın telefonu Başsavcıya verdiğini, operasyon olduğunu, belirtilen hesabına para yatırıp dekontu adliyeye getirirse parasının iade edileceğini söylediğini, katılanın parayı yatırıp sonra dolandırıldığını anlayarak bankaya ödenmemesi için faks çektiğini bildirerek şikayetçi olması üzerine başlatılan soruşturmada, paranın katılana iade edildiği ve hesap sahibi olan sanığın üzerine atlı nitelikli dolandırıcılık suçunun teşebbüs aşamasında kaldığı iddia olunmuştur.

2. Sanık savunmasında, ...'ın kendisine para geleceğini bankaya borcu olduğunu, gelen paralara el konulabileceğini bu nedenle kendi ismine gelmesinin bir sakıncası olup olmadığını söylediğini, bunda bir sakınca görmediğini, suça konu 22.000 TL lik parayı ise çekmek için bankaya bile girmediğini, sabıkalı olduğu için inandırıcılığı olmadığını, bu olayın suçlusu değil mağduru olduğunu beyan etmiştir.

3. 16.01.2012 tarihinde blok konulan para, katılanın hesabına iade edilmiştir.

4. Sanığın üzerine atılı suçu işlediği kabulü ile mahkumiyet hükmü kurulmuştur.

5. Bozma üzerine yapılan yargılamada, dosya uzlaştırma bürosuna tevzi edilmiş, taraflara ulaşılamaması nedeniyle uzlaştırma sağlanamadığına ilişkin rapor düzenlenmiştir.

6. Mahkemece sanığın suç tarihi itibarıyla dolandırıcılık suçunu işlediği kabul edilerek mahkumiyet hükmü kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

1. Ceza Muhakemesinde Uzlaştırma Yönetmeliği ve 7201 sayılı Tebligat Kanunu hükümleri uyarınca kendisine uzlaştırma işlemlerini gerçekleştirmek üzere dosya tevdi edilen uzlaştırmacının öncelikle uzlaştırma teklifi yapılacak ilgililere telefon, telgraf, faks, elektronik posta gibi araçlardan yararlanılmak suretiyle uzlaştırma teklifi yapmak üzere çağrı yapması,

şayet belirtilen şekilde çağrı yapılamaz ise bu defa uzlaştırmacının ilgili savcılık nezdinde kurulmuş uzlaştırma bürosundan uzlaşma teklifi yapılmasını talep etmesi gerektiği, böyle bir taleple karşılaşan büronun da muhatabına ulaşamaması durumunda öncelikle muhatabın bilinen son adresine tebligat çıkartılması, tebligat yapılmadan iade edilmesi durumunda muhatabın MERNİS adresinin tespit edilerek MERNİS şerhi ile 7201 sayılı Kanun'un 21 inci maddesinin ikinci fıkrasına göre tebliğ edilmesi gerektiğinin anlaşılması karşısında;

bozma kararı sonrasında, yargılama konusu suçun 6763 sayılı Kanun ile uzlaştırma kapsamına alınmış olması sebebiyle dosyanın uzlaşma işlemleri için uzlaştırma bürosuna gönderildiği, sanığın uzlaştırma tarihinde cezaevinde olmasına karşın işlemin buna uygun olarak gerçekleştirilmediği, katılanın ise bozma sonrası 14.02.2018 tarihinde alınan beyanında belirtilen adresine tebligat çıkartılmadığı, nazara alındığında, usulüne aykırı olarak düzenlenen uzlaştırma raporu esas alınarak yargılamaya devamla mahkumiyet hükümleri kurulması,

2. Yargıtay (Kapatılan) 15. Ceza Dairesinin 17.04.2017 tarihli ve 2015/8912 Esas, 2017/9381 Karar sayılı bozma ilamından önce verilen İstanbul 45.Asliye Ceza Mahkemesinin, 02.07.2013 tarihli ve 2013/106 Esas, 2013/538 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 1 yıl 8 ay hapis ve 10.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve tekerrür hükümlerinin uygulanmasına ilişkin hükmün kurulduğu,

bu hükmün sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine sanık yönünden bozulan dosyanın yapılan yargılaması sonunda, İstanbul 21. Ağır Ceza Mahkemesince 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı Kanun'un 326 ncı maddesinin son fıkrası gereğince sanık hakkında kazanılmış hak ilkesi gözetilmeden, 3 yıl hapis ve 48.000,00 TL adli para cezasına ve hapis cezasının ikinci kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine hükmedilerek fazla ceza tayini hukuka aykırı görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İstanbul 21.Ağır Ceza Mahkemesinin, 02.10.2018 tarihli ve 2017/306 Esas, 2018/323 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,