Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2021/24124 K.2023/5758

Hükümlü hakkında verilen kararı karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İstanbul 10. Asliye Ceza Mahkemesinin, 24.11.2010 tarihli ve 2009/226 Esas, 2010/909 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 155 inci maddesinin ikinci fıkrası, 62 nci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası ve 51 inci maddeleri uyarınca hükmolunan 10 ay hapis cezasının ertelenmesine ve 1.000,00 TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına karar verilmiştir.

2. İstanbul 10. Asliye Ceza Mahkemesinin, 24.11.2010 tarihli ve 2009/226 Esas, 2010/909 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 15. Ceza Dairesinin, 18.02.2015 tarihli ve 2013/8263 Esas, 2015/20821 Karar sayılı ilâmıyla;

"Sanık hakkında kurulan hükümde temel ceza tayini sırasında hürriyeti bağlayıcı cezanın alt sınırdan belirlendiği halde adli para cezasının alt sınırdan uzaklaşılarak tespit edilmesi" Nedeniyle, adli para cezasının miktarının 80,00 TL olarak belirlenmesi suretiyle, hükmün düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir.

3. Cezanın infazından sonra memnu hakların iadesi talebinde bulunulması üzerine İstanbul 10. Asliye Ceza Mahkemesinin, 04.05.2018 tarihli ve 2018/48 D.İş sayılı kararı ile memnu hakların iadesi talebinin reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Hükümlü müdafiinin temyiz istemi, memnu hakların iadesi koşullarının oluştuğuna ilişkindir.

III. GEREKÇE

5352 sayılı Adli Sicil Kanunu'nun (5352 sayılı Kanun) 13/A maddesinin birinci fıkrası;

"5237 sayılı Türk Ceza Kanunu dışındaki kanunların belli bir suçtan dolayı veya belli bir cezaya mahkûmiyete bağladığı hak yoksunluklarının giderilebilmesi için, yasaklanmış hakların geri verilmesi yoluna gidilebilir. Bunun için; Türk Ceza Kanunu'nun 53 üncü maddesinin beşinci ve altıncı fıkraları saklı kalmak kaydıyla,

a) Mahkûm olunan cezanın infazının tamamlandığı tarihten itibaren üç yıllık bir sürenin geçmiş olması,

b) Kişinin bu süre zarfında yeni bir suç işlememiş olması ve hayatını iyi halli olarak sürdürdüğü hususunda mahkemede bir kanaat oluşması,

gerekir." şeklinde düzenlenmiştir.

Bu kapsamda inceleme konusu dava dosyasının değerlendirilmesinde; Hukukî Süreç başlığı altında (1) numaralı paragrafta bilgilerine yer verilen İstanbul 10. Asliye Ceza Mahkemesi kararının 18.02.2015 tarihinde kesinleştiği, söz konusu mahkûmiyet hükmünün 08.04.2016 tarihinde infaz edildiği, hükümlü müdafiinin 02.05.2018 tarihinde memnu hakların iadesi talebinde bulunduğu belirlenmekle, 5352 sayılı Kanun'un 13/A maddesinin birinci fıkrasının ilgili bölümünde yer alan "Mahkûm olunan cezanın infazının tamamlandığı tarihten itibaren üç yıllık bir sürenin geçmiş olması" koşulunun gerçekleşmediği anlaşıldığından memnu hakların iadesi talebinin reddine ilişkin kararda herhangi bir hukuka aykırılık bulunmamış ve hükümlü müdafiinin temyiz isteği bu nedenle yerinde görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İstanbul 10. Asliye Ceza Mahkemesinin, 04.05.2018 tarihli ve 2018/48 D.İş sayılı kararında hükümlü müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden hükümlü müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,