Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2021/24260 K.2025/14697

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Gerekçeli karar başlığında 30.09.2010 şeklinde yanlış yazılan suç tarihinin 30.10.2009 tarihi olarak mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür. Sanık hakkında hükmolunan adlî para cezasının ödenmemesi hâlinde hapse çevrileceğine karar verilmiş ise de; adlî para cezasının ödenmemesi halinde izlenecek yöntemin, 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 106 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında belirtildiği, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 23.01.2018 tarihli ve 2017/12-463 Esas, 2018/20 Karar sayılı kararı uyarınca da bu hususun infaz aşamasında dikkate alınabileceği anlaşıldığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanın tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanı kanının dosya içindeki belge ve bilgilerler uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından sanığın temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir, ancak;

Sanık hakkında kurulan hükümde sanığın 5237 sayılı Kanun'un 158 inci maddesinin birinci fıkrasının (d) bendi gereğince cezalandırılmasına karar verilmesine karşın sanığın cezalandırılmasına karar verilen suç olarak kamu kurum ve kuruluşları, vb. tüzel kişiliklerin araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçunun yanı sıra, tacir veya şirket yöneticileri ile kooperatif yöneticilerinin dolandırıcılığı suçunun belirtilmesi suretiyle 5271 sayılı Kanun'un 232 nci maddesinin altınca fıkrasına aykırı davranılması,