Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2021/25159 K.2024/4555

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Şanlıurfa 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.04.2014 tarihli ve 2013/64 Esas ve 2014/410 Karar sayılı kararı ile; sanık hakkında dolandırıcılık suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 157 nci maddesinin birinci fıkrası, 61, 62, 52, 50 nci maddeleri uyarınca 6.000,00 TL ve 80,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

2. Kararın, sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 15. Ceza Dairesinin, 07.11.2017 tarihli ve 2017/21393 Esas, 2017/22582 Karar sayılı ilâmıyla;

"02/01/2013 tarihli iddianamede, sanıkların kendilerini emniyet mensubu olarak tanıtmak suretiyle katılanı dolandırdıklarının iddia edilmesi karşısında; eylemlerinin hükümlerden sonra 02/12/2016 tarih ve 29906 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunun 14. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nın 158/1. maddesine eklenen (L) bendi kapsamında öngörülen nitelikli dolandırıcılık fiiline ilişkin delillerin takdiri ve değerlendirme yetki ve görevinin üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu gözetilerek görevsizlik kararı verilmesi gerektiği zorunluluğu"

Nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. Bozma üzerine Şanlurfa 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 27.11.2017 tarihli ve 2017/880 Esas, 2017/1134 Karar sayılı görevsizlik kararı ile dosya Şanlıurfa 1. Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmiştir.

4. Şanlıurfa 1. Ağır Ceza Mahkemesi, 06.02.2018 tarihli ve 2018/103 Esas ve 2018/117 Karar sayılı Yetkisizlik kararı vererek dosyanın Denizli Ağır Ceza Mahkemesine gönderildiği, diğer sanığın itiraz ettiği, Şanlıurfa 2. Ağır Ceza Mahkemesi, 22.03.2018 tarih, 2018/107 D.İş sayılı kararı ile Şanlıurfa 1. Ağır Ceza Mahkemesinin yetkisizlik kararı kaldırılmıştır.

5. Şanlıurfa 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 05.11.2019 tarihli ve 2018/941 Esas, 2019/498 Karar sayılı kararı kararı ile; sanık hakkında dolandırıcılık suçundan 5237 sayılı Kanun'un 157 nci maddesinin birinci fıkrası, 61, 62, 52, 50 ve 53 üncü maddeleri uyarınca 6.000,00 TL ve 80,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiin temyizi; verilen kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Suç tarihinde katılanın telefonunu arayıp kendini polis olarak tanıtan sanığın, katılanın banka hesabından kredi çekildiğini, verecekleri hesaba para transferi yapmasını, şüphelileri bu şekilde takip ederek yakalayacaklarını beyan etmesi ve katılanı bu şekilde ikna etme suretiyle sanığın kendi adına kayıtlı kredi kartı hesabına 1.250,00 TL gönderttiği, bu şekilde dolandırıcılık suçunu işlediği iddiası ile kamu davası açıldığı anlaşılmıştır. 2. Mahkemesince sanık hakkında dolandırıcılık suçunun sübut bulduğu kabul edilerek temyiz incelemesine konu mahkumiyet hükmü kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

Sanığın üzerine atılı dolandırıcılık suçunun 6763 sayılı Kanun’un 34 üncü maddesi ile değişik 5271 sayılı Kanun'un 253 üncü ve 254 üncü maddeleri gereğince uzlaşma kapsamında olması nedeniyle, dosyanın uzlaştırma bürosuna tevdi edildiği ancak uzlaşmanın sağlanamadığı belirlenerek yapılan incelemede;

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemle uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Şanlıurfa 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 05.11.2019 tarihli ve 2018/941 Esas, 2019/498 Karar sayılı kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,