Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2021/26303 K.2024/4644

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Marmaris 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 03.12.2013 tarihli ve 2013/59 Esas, 2015/586 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında dolandırıcılık suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 157 nci maddesinin birinci fıkrası, 62, 53 ve 58 inci maddeleri ile 50 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 1 yıl hapis ve 100,00 TL adli para cezasına, hak yoksunluklarına ve tekerrür hükümlerinin uygulanmasına hükmedilmiştir.

2. Yargıtay (Kapatılan) 15. Ceza Dairesinin 08.06.2017 tarihli ve 2017/7432 Esas, 2017/14171 Karar sayılı kararı ile uzlaştırma işlemleri yapılması için hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

3. Bozma üzerine Marmaris 2. Asliye Ceza Mahkemesi'nin, 24.09.2019 tarihli ve 2017/232 Esas, 2019/749 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında dolandırıcılık suçundan 5237 sayılı Kanun’un 157 nci maddesinin birinci fıkrası, 62, 53 ve 58 inci maddeleri ile 50 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 1 yıl hapis ve 100,00 TL adli para cezasına, hak yoksunluklarına ve tekerrür hükümlerinin uygulanmasına hükmedilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; beraat kararı verilmesi gerektiğine ve hakkında lehe hükümlerin uygulanmadığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Suç tarihinde sanığın, tanık ...'nun iş yerinden kiralamış olduğu aracı uzunca süredir arkadaşı olan katılana satabileceğini söylediği, katılana araç sahibinin ... isminde birisi olduğunu ve bu şahsın bakanlıkta memur olduğunu belirtip, katılanın araç sahibi ile görüşmek istemesi üzerine, sanığın birilerine telefon açarak telefonu katılana verdiği, telefondaki şahsın kendisini ... olarak tanıttığı, daha önceki arkadaşlıklarına güvenen ve sanığın araç sahibinin arkadaşı olduğuna inanan katılanın, sanıktan aracı 20.000,00 TL karşılığında satın aldığı,

aracın kiralık araç olduğunun katılan tarafından öğrenilmesi ve durumun adli makamlara intikal etmesi üzerine aracın araç sahibi ...'na iadesinin sağlandığı, bu şekilde katılanı aldatarak haksız menfaat temin eden sanık hakkında dolandırıcılık suçunu işlediği iddiası ile kamu davası açılmış, mahkemece sanığın dolandırıcılık suçunu işlediği kabul edilerek temyize konu mahkûmiyet hükmü kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

Sanığın üzerine atılı dolandırıcılık suçunun, 6763 sayılı Kanun’un 34 üncü maddesi ile değişik 5271 sayılı Kanun'un 253 üncü ve 254 üncü maddeleri gereğince uzlaşma kapsamında olması nedeniyle, dosyanın uzlaştırma bürosuna tevdi edildiği ancak uzlaşmanın sağlanamadığı belirlenerek yapılan incelemede;

1. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemlere uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir.

2. Sanık hakkında kurulan hükümde Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen, adli para cezası miktarı belirlenirken, 5237 sayılı Kanun'un 52 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği hüküm kurulması gerekirken, "sanık hakkında hükmolunan adli para cezasının TCK. 50/2 maddesi uyarınca..." denilmek suretiyle kanun maddesinin yanlış gösterilmesi ve tekerrüre ilişkin uygulamada mahkeme adının yanlış yazılmış olması dışında bir hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Marmaris 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 24.09.2019 tarihli ve 2017/232 Esas, 2019/749 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hüküm fıkrasında yer alan "TCK. 50/2 maddesi uyarınca" ibaresinin çıkarılarak yerine "...5237 sayılı TCK'nın 52/2. maddesi gereğince" ibaresinin eklenmesi ve tekerrüre ilişkin bölümde ''İzmir 8. Asliye Ceza Mahkemesi'' ibaresinin çıkarılarak yerine ''İzmir 5. Asliye Ceza Mahkemesi'' ibaresinin yazılması suretiyle hükmün, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,