Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2021/27061 K.2025/15925

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanığın üzerine atılı güveni kötüye kullanma suçunun 6763 sayılı Kanun’un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 253. ve 254. maddeleri gereğince uzlaşma kapsamında olması nedeniyle, dosyanın uzlaştırma bürosuna tevdi edildiği, uzlaşmanın sağlanamadığı belirlenerek yapılan incelemede;

Yargıtay 15. Ceza Dairesinin 20.11.2019 tarihli ve 2017/31221 E. 2019/12443 K. sayılı kararında eylemin vasfının 5237 sayılı TCK'nın 155/1. maddesine uyması nedeniyle önceki hükmün bozulmasına karar verildiği, mahkemesince de bozmaya uyulmasına rağmen sanığa yeniden 5237 sayılı TCK'nın 155/2. maddesi gereğince hüküm verildiği görülmüş ise de; tüm dosya kapsamına göre de eylemin, 5237 sayılı TCK'nın 155/1. maddesinde düzenlenen güveni kötüye kullanma suçunu oluşturduğu nazara alındığında,

Sanığa yüklenen "güveni kötüye kullanma" suçunun Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nın 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, 13.10.2010 suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği ve bu itibarla sanığın temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan,