Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2021/27482 K.2024/8823

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Van 6. Asliye Ceza Mahkemesinin, 18.06.2015 tarihli ve 2014/356 Esas, 2015/357 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 155 inci maddesinin ikinci fıkrası, 62 inci maddesi, 52 ve 53 üncü maddeleri uyarınca 10 ay hapis ve 80,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2.Van 6. Asliye Ceza Mahkemesinin, 18.06.2015 tarihli ve 2014/356 Esas, 2015/357 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 15. Ceza Dairesinin 26.11.2019 tarihli ve 2019/11155 Esas, 2019/12989 Karar sayılı kararı ile "Sanığın ...

Kadın Doğum ve Cerrahisi Hastanesinde hasta kayıt bölümünde çalıştığı, adı geçen hastanede muayene olan ...'den 135 TL para tahsil ettiği, tahsil edilen paranın 100 TL'sini uhdesinde tutarak geriye kalan kısmını kasaya koymak suretiyle eylemin hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçu işlediği iddia olunan olayda; hastanenin 12/02/2015 tarihli cevabi yazısı ve eklerinden anlaşılacağı üzere bir zararının olmadığı,

sanığın eyleminin ...'ye hastaneden aldığı hizmete karşılık borcunun 135 TL olduğunu söylemek suretiyle ...'ye yönelik hileli harekette bulunarak haksız menfaat temini şeklinde gerçekleştiği ve sanığın eyleminin TCK'nın 157. maddesinde düzenlenen dolandırıcılık suçunun oluştuğu, suç vasfında yanılgıya düşülerek yazılı şekilde hüküm kurulduğu,

sanığa yüklenen eylemin basit dolandırıcılık suçunu oluşturması nedeniyle, hükümden sonra 02/12/2016 tarih ve 29906 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunun 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. ve 254. madde fıkraları gereğince uzlaştırma işlemlerinin yaptırılması zorunluluğu, " nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

3.Bozma sonrası, Van 6. Asliye Ceza Mahkemesinin, 19.03.2020 tarihli ve 2020/35 Esas, 2020/176 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında dolandırıcılık suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 157 nci maddesinin birinci fıkrası, 62 inci maddesi, 52 inci maddesi, 53 üncü maddesi ve 1412 sayılı CMUK'nin 326/son maddesi uyarınca 10 ay hapis 80,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık, hükmü temyiz etmek istediğini belirterek kararı temyiz etmiştir. Cumhuriyet Savcısı, uzlaştırma hükümlerinin yanlış taraf bakımından uygulandığını belirterek kararı temyiz etmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Suç tarihinde sanığın ... Kadın Doğum ve Cerrahisi Hastanesinde hasta kayıt bölümünde çalıştığı, adı geçen hastanede muayene olan ...'den 135 TL para tahsil ettiği, tahsil edilen paranın 100 TL'sini uhdesinde tutarak geriye kalan kısmını kasaya koymak suretiyle eylemin hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçu işlediği iddia olunmuştur.

2. Sanık aşamalarda alınan savunmalarında atılı suçu kabul etmemiş ise de, atılı suçu tevil yollu ikrar ettiği anlaşılmıştır.

3. Mahkeme tarafından, dosya kapsamı itibariyle sanığın aşamalarda alınan savunmaları ve dolaylı ikrarları, müşteki dilekçesi ve tüm dosya kapsamından sanığın atılı suçtan mahkumiyetine karar verilmiştir.

4. Bozma sonrası dosyanın uzlaştırma bürosuna gönderildiği, müşteki hastanenin kapatıldığı ve Devlet hazinesine aktarıldığı tespit edildiğinden ve kamu tüzel kişiliği ile uzlaştırma yapılamayacağından dosyanın iade edildiği anlaşılmıştır.

5.Yapılan yargılama sonunda tüm dosya kapsamından sanığın atılı dolandırıcılık suçunu işlediği kanaatine varılarak temyize konu mahkumiyet hükmü kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

İlk derece mahkemesinin 19.03.2020 tarihli ve 2020/35 Esas, 2020/176 Karar sayılı kararı ile sanık ile müşteki arasında uzlaşma sağlanamadığından bahisle sanığın atılı dolandırıcılık suçundan cezalandırılmasına karar verilmiş ise de;

ilk derece mahkemesince verilen ilk kararın, Yargıtay (Kapatılan) 15. Ceza Dairesinin 26.11.2019 tarihli ve 2019/11155 Esas, 2019/12989 Karar sayılı kararı ile "sanığın eyleminin ...'ye hastaneden aldığı hizmete karşılık borcunun 135 TL olduğunu söylemek suretiyle ...'ye yönelik hileli harekette bulunarak haksız menfaat temini şeklinde gerçekleştiği ve sanığın eyleminin TCK'nın 157. maddesinde düzenlenen dolandırıcılık suçunu oluşturduğu, suç vasfında yanılgıya düşülerek yazılı şekilde hüküm kurulduğu, sanığa yüklenen eylemin basit dolandırıcılık suçunu oluşturduğu" kanaatine varılarak uzlaştırma hükümlerinin uygulanması amacıyla bozulduğu,

uzlaştırmanın bu durumda hileli harekete maruz kalan ... davaya dahil edilerek, ... ve sanık arasında yapılması gerekirken, uzlaştırma hükümlerinin yanlış taraf bakımından uygulanması ve buna göre sanığın cezalandırılması usul ve yasaya aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Van 6. Asliye Ceza Mahkemesinin, 19.03.2020 tarihli ve 2020/35 Esas, 2020/176 Karar sayılı kararına yönelik sanığın ve Cumhuriyet savcısının temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,