Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2021/27555 K.2024/6653

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Salihli 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 31.10.2013 tarihli ve 2012/461 Esas, 2013/378 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında dolandırıcılık suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 157 nci maddesinin birinci fıkrası, 62, 52 58 ve 53 üncü maddeleri uyarınca 5 yıl hapis ve 100.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Yargıtay (Kapatılan) 15. Ceza Dairesinin 31.05.2017 tarihli ve 2015/13843 Esas, 2017/12752 Karar sayılı kararı ile uzlaştırma işlemleri yapılması için hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

3. Bozma üzerine Salihli 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 09.11.2017 tarihli ve 2017/298 Esas, 2017/576 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında dolandırıcılık suçundan 5237 sayılı Kanun’un 157 nci maddesinin birinci fıkrası, 62, 52 ve 53 üncü maddeleri uyarınca 4 yıl 2 ay hapis ve 83.320,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

4. Yargıtay (Kapatılan) 15. Ceza Dairesinin 29.05.2019 tarihli ve 2018/1860 Esas, 2019/6540 Karar sayılı kararı ile fazla ceza tayin edilmesi ve etkin pişmanlık hükümleri yönünden hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

5. Bozma üzerine Salihli 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 16.07.2020 tarihli ve 2019/471 Esas, 2020/282 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında dolandırıcılık suçundan 5237 sayılı Kanun’un 157 nci maddesinin birinci fıkrası, 168 inci maddesinin ikinci fıkrası, 62 ve 53 üncü maddeleri uyarınca 1 yıl 3 ay hapis ve 25.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteği; suçun unsurlarının oluşmadığına, alt sınırdan gerekçesiz şekilde uzaklaşıldığına, hükmün usul ve yasaya aykırı olduğuna, ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Katılan ...'nın eşi ...'e araç almaya karar verdiği ve yanında çalışan tanık ...'ın tavsiyesiyle sanık ...'da Mercedes marka aracı olduğunu öğrendiği ve olay tarihinde eşi ... ve tanık ... ile birlikte Salihli ilçesinde giderek sanık ile buluştukları, tarafların anlaşması üzerine katılanın sanık ...'ye 65.000,00 TL para ödediği, daha sonra İş Bankası'na giderek aracın üzerinde bulunan kredinin kapatılması için katılana EFT yoluyla 85.015,00 TL para gönderdiği ve bu şekilde araç üzerindeki kredinin ödendiği, akabinde tarafların araç üzerindeki rehinin kaldırılmasını sağladıktan sonra aracın devri için ....

Noterliğine gittikleri, aracın sanığın babasının adına kayıtlı olduğu, katılanın noterde sanık ...'nin babasının gelmediğini görünce sanığa babasının nerede olduğunu sorduğu, sanığın babasına bakma bahanesiyle noterden ayrıldığı ve bir daha da kendisine ulaşılamadığı,

bu şekilde sanığın üzerine atılı dolandırıcılık suçunu işlediği iddiasıyla açılan kamu davasının yargılaması neticesinde her ne kadar sanık suçlamayı kabul etmediğini ifade etmiş ise de, katılanın ve tanıkların iddia ile uyumlu beyanları, katılanın ödeme yaptığına ilişkin bilgi ve belgeler ile toplanan deliller bir bütün halinde değerlendirip edinilen kanaat ile taraflar arasında uzlaşmanın sağlanamadığı da gözetilerek sanığın üzerine atıldığı dolandırıcılık suçunun sübut bulduğu kabul edilerek temyize konu mahkumiyet kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Sanık hakkında hükmolunan adlî para cezasının ödenmemesi hâlinde hapse çevrileceğine karar verilmiş ise de adlî para cezasının ödenmemesi halinde izlenecek yöntemin, 5275 sayılı Kanun'un 106 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında belirtildiği ve bu hususun, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 23.01.2018 tarihli ve 2017/12-463 Esas, 2018/20 Karar sayılı kararı uyarınca infaz aşamasında dikkate alınabileceği anlaşıldığından bozma nedeni yapılmamıştır.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Salihli 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 16.07.2020 tarihli ve 2019/471 Esas, 2020/282 Karar sayılı kararında sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,