Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2021/27860 K.2024/7469

Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Temyizin kapsamına göre; Karakoçan Cumhuriyet Başsavcılığının 13.11.2012 tarihli, 2012/295 Esas ve 01.02.2013 tarihli, 2013/17 Esas sayılı iddianameleri ile sanıklar hakkında dolandırıcılık suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 157 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca Karakoçan Asliye Ceza Mahkemesine kamu davası açılmıştır.

2. Karakoçan Asliye Ceza Mahkemesinin 18.12.2014 tarihli ve 2017/18212 Esas, 2017/17701 Karar sayılı kararı ile, sanıklar hakkında basit dolandırıcılık suçundan 5237 sayılı Kanun'un 157 nci maddesinin birinci fıkrası, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası, 53 üncü ve 58 inci maddesi uyarınca ayrı ayrı 4 yıl hapis ve 40.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmalarına, hak yoksunluklarının uygulanmasına ve cezalarının mükerrerlere özgü infaz rejimine göre çektirilmelerine, karar verilmiştir.

3. Karakoçan Asliye Ceza Mahkemesinin 18.12.2014 tarihli ve 2013/43 Esas, 2014/336 Karar sayılı kararının, sanıklar tarafından temyizleri üzerine, Yargıtay (Kapatılan) 15. Ceza Dairesinin 06.07.2017 tarihli ve 2017/18212 Esas, 2017/17701 Karar sayılı kararıyla, uzlaştırma işlemleri yapılması gerektiği gerekçesiyle bozulduğu anlaşılmıştır.

4. Bozma üzerine, Karakoçan Asliye Ceza Mahkemesinin 16.09.2019 tarihli ve 2017/226 Esas, 2019/127 Karar sayılı kararı ile, sanıklar hakkında basit dolandırıcılık suçundan 5237 sayılı Kanun'un 157 nci maddesinin birinci fıkrası, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası, 53 üncüve 58 inci maddesi uyarınca ayrı ayrı 4 yıl hapis ve 40.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmalarına, hak yoksunluklarının uygulanmasına ve cezalarının mükerrerlere özgü infaz rejimine göre çektirilmelerine, karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1.Sanık ...'ın temyiz isteği; cezanın haksız olduğuna ilişkindir. 2. Sanık ...'ın temyiz isteği; verilen cezada dolayı mağdur olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

1.Sanıkların aynı eylem ve fikir birliği içinde birlikte hareket ettikleri, bu kapsamda birlikte olay tarihinde Karakoçan ilçesine geldikleri, yapılan plan doğrultusunda sanık ...’ün katılanın evinin önünde muhabbet esnasında bir papaza ait fabrikada çalıştığını, bu papazın buralarda hazinesinin bulunduğunu bu hazineyi çıkarıp kendisine götürürlerse 10 milyon Euro para vereceğini, gömünün Kızılca köyünde olduğunu, çıkarıp çıkaramayacaklarını sorduğunda, katılanın bu teklifi kabul ettiği, ertesi gün sanıkların katılanı ikna edebilmek maksadıyla içine 3 tane altın rengine boyanmış heykelleri küp içine koyup ağacın altına gömdükleri,

daha sonra katılanı küpü bıraktıkları yere götürdükleri, daha sonra daha önce yerin altına gömdükleri küpü çıkarıp katılanın evine götürdükleri, papazı getirmek için Avrupa'ya gitmeleri gerektiği, bunun için para lazım olduğunu, bu iş için papazdan 10 milyon Euro alıp aralarında yarı yarıya paylaşacakları vaadi ile katılanı kandırıp 14 bin Euro parasını aldıkları ve küpü bıraktıkları, sanıkların parayı alıp beraber İzmir’e gittikleri ve birkaç gün sonra katılanı tekrar arayıp Avrupa'dan döndüklerini, kendilerine papazın araba hediye ettiğini,

ancak gümrükten çıkması için 51 bin Euro para göndermesi gerektiğini söylemeleri üzerine katılanın sanık ... hesabına istenilen parayı havale ettiği, akabinde tekrar katılanı arayıp gümrükten araçların çıkması için kapıkule müdürüne rüşvet vereceklerinden 50 bin Euro daha para istemeleri üzerine katılanın yine sanık ... hesabına bu parayı da yolladığı, daha sonra sanıkların ortadan kayboldukları, bu surette iştirak halinde dolandırıcılık suçunu işledikleri iddia ve kabul olunmuştur.

2. Sanık ...'ün, aşamalarda üzerine atılı suçlamayı ikrar ettiği, diğer sanık ...'in ise tevil yollu ikrarda bulunduğu belirlenmiştir.

3. Katılanın, iddianame anlatımını destekler şekilde beyanda bulunduğu belirlenmiştir.

4. Sanıklara yüklenen dolandırıcılık suçunun 6763 sayılı Kanun’un 34 üncü maddesi ile değişik 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253 ve 254 üncü maddeleri gereğince uzlaşma kapsamında olması nedeniyle, dosyanın uzlaştırma bürosuna tevdi edildiği ancak katılanın kabul etmemesiyle nedeniyle uzlaşmanın sağlanamadığı yönünde rapor düzenlendiği görülmüştür.

5. Mahkemece, yapılan yargılama sonucunda sanıkların iştirak halinde dolandırıcılık suçunu işledikleri kabul edilerek temyize konu mahkumiyet kararları verilmiştir.

IV. GEREKÇE

1.Gerekçeli karar başlığında "15.08.2012" şeklinde yanlış yazılan suç tarihinin, dosya kapsamı itibarıyla sanıklar tarafından son olarak menfaatin temin edildiği "23.08.2012" tarihi olduğu anlaşılmakla, bu hususun mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

2.Aynı suç işleme kararının icrası kapsamında hareket ederek katılandan farklı tarihlerde menfaat temin eden sanıklar hakkında 5237 sayılı Kanun'un 43 üncü maddesinin birinci fıkrası gereğince zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi, aleyhe temyiz bulunmadığından, bozma nedeni yapılmamıştır.

3. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların eleştiri dışında doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından sanıkların yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Karakoçan Asliye Ceza Mahkemesinin 16.09.2019 tarihli ve 2017/226 Esas, 2019/127 Karar sayılı kararında sanıklar tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanıkların temyiz sebeplerinin reddiyle eleştirilen husus dışında hükümlerin, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,