Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2021/30906 K.2025/14092

Katılan vekilinin temyiz talebinin, katılan lehine maktu vekâlet ücretine hükmedilmesi talebine münhasır olduğu belirlenmiştir. Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükümlerin temyiz edilebilir oldukları, temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz isteklerinin süresinde olduğu, temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. Bilişim Sistemlerinin, Banka veya Kredi Kurumlarının Araç Olarak Kullanılması Suretiyle Dolandırıcılık Suçu Yönünden

1.Sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 158/1 maddesinin (e), (f), (j), (k) ve (l) bentlerinde belirtilen nitelikli hâllerde, temel hapis cezası 3 yıldan ve temel gün adli para cezası suçtan elde edilen haksız menfaatin iki katından az olamayacağı, buna göre 5237 sayılı TCK'nın 61/1 maddesinde yer verilen kriterler ile aynı Kanun'un 52. maddesi de gözetilmek suretiyle hapis cezasının alt sınırı 3 yıl ve gün karşılığı belirlenecek adli para cezasının alt sınırının haksız menfaatin iki katından az olmayacak şekilde temel cezaların belirlenmesi,

akabinde artırım ve indirimlerin bu miktarlar üzerinden yapılması gerekirken, 5237 sayılı TCK'nın 158/1-f maddesi gereği temel cezaların takdiren 2 yıl hapis ve 5 gün adli para cezası olarak belirlendikten sonra aynı Kanun'un 158/1-son maddesinde yer verilen düzenleme gerekçe gösterilerek hapis cezasının 3 yıl ve adli para cezasının haksız menfaatin iki katından az olamayacak şekilde1925 gün adli para cezası olarak belirlenmesi suretiyle hatalı uygulama yapılmış ise de ceza indirimlerinin bu miktarlar üzerinden yapılmış olması karşısında bu husus sonuca etkili görülmediğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

2. Sanık hakkında hükmolunan adlî para cezasının ödenmemesi hâlinde hapse çevrileceğine karar verilmiş ise de adlî para cezasının ödenmemesi halinde izlenecek yöntemin, 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 106/3 maddesinde belirtildiği, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 23.01.2018 tarihli ve 2017/12-463 Esas, 2018/20 Karar sayılı kararı uyarınca da bu hususun infaz aşamasında dikkate alınabileceği anlaşıldığından bozma nedeni yapılmamıştır.

3. Yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilerek tartışılan delillere, Mahkemenin oluşa uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir, ancak;

Karar tarihinde yürürlükte olan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'nin 14/1 maddesinde yer verilen; “Kamu davasına katılma üzerine, mahkumiyete karar verilmiş ise vekili bulunan katılan lehine Tarifenin ikinci kısım ikinci bölümünde belirlenen avukatlık ücreti sanığa yükletilir.” şeklindeki düzenleme karşısında, kendisini vekille temsil ettiren katılan lehine vekâlet ücreti ödenmesine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, katılan vekili ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı Kanun’un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasında yargılama giderlerine hükmedilen paragrafa; "“Katılan kendisini vekille temsil ettirdiğinden, karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 14/1 maddesi uyarınca 3.600,000 TL maktu vekâlet ücretinin sanıktan tahsili ile katılana verilmesine,” ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

II. Resmi Belgede Sahtecilik Suçu Yönünden

Yargılama konusu resmi belgede sahtecilik suçu için 5237 sayılı TCK’nın 204/1 maddesi uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre aynı Kanun’un 66/1-e hükmü gereği 8 yıllık olağan ve 67/4 maddesi uyarınca 12 yıllık olağanüstü dava zamanaşımı sürelerinin öngörüldüğü, suç tarihinden temyiz incelemesi tarihine kadar 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmekle, sanık müdafiinin temyiz talebi bu itibarla yerine görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı CMUK’un 321/1 maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322/1-1 maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı CMK’nın 223/8 maddesi gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,