Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2021/36223 K.2025/3200

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanığın 5237 sayılı TCK madde 43/1 kapsamında, aynı suç işleme kararıyla kanunun aynı hükmünü değişik zamanlarda birden fazla kez ihlal ederek haksız menfaat temin etmiş olması karşısında, sanık hakkında zincirleme suç hükümlerinin uygulanmaması, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosyanın uzlaştırma bürosuna gönderilerek ilk uzlaştırma teklifinin tebliğ edildiği tarihten itibaren uzlaşma teklifinin reddedildiği tarihe kadar zamanaşımı süresinin durduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Bozma üzerine yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilerek tartışılan delillere, Mahkemenin oluşa uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, sanığın temyiz istekleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

55271 sayılı CMK'nın 253/22. maddesi ve bu maddeye göre çıkarılan Ceza Muhakemesinde Uzlaştırma Yönetmeliğinin 38. maddesindeki “Uzlaştırmacı ücreti ve diğer uzlaştırma giderleri yargılama giderlerinden sayılır, ilgili ödenekten karşılanır. Uzlaşmanın gerçekleşmesi durumunda, bu ücret ve giderler Devlet Hazinesi üzerinde bırakılır. Uzlaşmanın gerçekleşmemesi hâlinde uzlaştırmacı ücreti ve diğer uzlaştırma giderleri hakkında Kanunun yargılama giderlerine ilişkin hükümleri uygulanır." hükmü uyarınca, 19.02.2016 tarihli hükmün yalnızca sanık tarafından temyiz edildiği halde; bozmadan sonra kurulan hükümde, uzlaştırma gideri dışındaki diğer yargılama giderinin sanığa yükletilemeyeceğinin gözetilmemesi,