Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2021/36561 K.2025/390

İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Bursa 7. Ağır Ceza Mahkemesinin, 06.12.2016 tarihli ve 2015/163 Esas, 2016/382 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında "Bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık" suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 158/1-f, 62, 52/2 ve 53. maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis ve 500,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 22. Ceza Dairesinin, 14.06.2017 tarihli ve 2017/532 Esas, 2017/1427 Karar sayılı kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanığın istinaf başvurusunun kabulü ile duruşma açılmasına ve anılan hükmün 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 280/2. maddesi uyarınca kaldırılarak sanığın "nitelikli dolandırıcılık" suçundan beraatine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Cumhuriyet savcısının temyiz isteği; sanığın üzerine atılı suçun yasal unsurlarının oluştuğuna ve cezalandırılmasına gerektiğine aksi halde sanığın bu tür eylemlere devam edebileceğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

Katılanın internette "Bursaeskort.com" isimli sitede gördüğü ilanda belirtilen telefonu aradığı, görüştüğü erkek şahsın isteği üzerine sanığın eniştesi tanık ... adına kayıtlı ancak fiilen sanık tarafından kullanılan hesap numarasına 300,00 TL gönderdiği, bu paranın sanık tarafından çekildiği, ancak buluşma yerine kimsenin gelmediği, katılanın aynı telefon numarasını aradığında görüştüğü erkek şahsın 200,00 TL daha yatırmasını istemesi üzerine dolandırıldığını anladığı, sanığın bu suretle üzerine atılı suçu işlediği iddia olunan olayda.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 11.12.2018 tarihli ve 2015/23-1072 Esas, 2018/633 Karar sayılı kararında da belirtildiği üzere katılanın zararının ahlâka aykırı isteğin yerine getirilmemesi nedeniyle değil, aksine bu isteğin gerçekleştirileceği yönündeki sanığın hileli davranışı neticesinde meydana geldiği, katılanın meydana gelen zararını talep edip edememesinin özel hukuk konusu olduğu ve dolandırıcılık suçunun oluşmasına engel teşkil etmediği,

sanığın ahlaka aykırı bir yönteme başvurarak gerçekleştirdiği hileli davranışlarının somut olayda hukuki boyuttan çıkıp cezai sorumluluğu gerektiren aldatıcı nitelikte olduğu ve bu şekilde atılı dolandırıcılık suçunun yasal unsurları itibarıyla oluştuğu gözetilmeksizin sanığın mahkumiyeti yerine ahlaka ve hukuka aykırı isteğinin karşılanmamasının hukuki ihtilaf kapsamında kaldığı gerekçesiyle beraatine hükmedilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Cumhuriyet savcısının temyiz istemi yerinde görüldüğünden İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 22. Ceza Dairesinin kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/2-b maddesi uyarınca takdîren İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 22. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,