Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2021/37524 K.2024/3622

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İstanbul 13. Asliye Ceza Mahkemesinin, 24.02.2011 tarihli ve 2010/517 Esas ve 2011/43 Karar sayılı kararı ile; sanık hakkında resmi belgede sahtecilik ve dolandırıcılık suçundan beraatine karar verilmiştir.

2. Kararın, müşteki vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 15. Ceza Dairesinin, 20.11.2013 tarihli ve 2013/12606 Esas, 2013/18082 Karar sayılı ilâmıyla;

"Ayrıntıları Ceza Genel Kurulunun 28.12.2004 gün ve 2004/173-228 sayılı kararında da açıklandığı üzere, dolandırıcılık suçunun bankanın maddi varlığı olan çek kullanılmak suretiyle işlendiğinin iddia ve kabul olunması karşısında; eylemin suç tarihinde yürürlükte bulunan 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 158/1-f maddesinde öngörülen nitelikli dolandırıcılık suçunu oluşturup oluşturmayacağına ilişkin delillerin takdirinin, üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu gözetilerek görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması"

Nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. Bozma üzerine İstanbul 13. Asliye Ceza Mahkemesinin, 11.03.2014 tarihli ve 2014/33 Esas, 2014/46 Karar sayılı görevsizlik kararı ile dosya İstanbul 2. Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmiştir.

4. İstanbul 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 25.03.2015 tarihli ve 2014/252 Esas, 2015/90 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 204 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına hükmedilerek 5271 sayılı Kanun’un 231 inci maddesinin beşinci ve altıncı fıkrası gereği hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, bu kararın 13.04.2015 tarihinde kesinleştiği anlaşılmıştır.

5. İstanbul 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 01.10.2020 tarihli ve 2019/385 Esas, 2020/216 Karar sayılı kararı ile sanığın, tabi tutulduğu denetim süresi içinde yeni bir kasıtlı suç işlediğinin ihbarı üzerine 5271 sayılı Kanun’un 231 inci maddesinin onbirinci fıkrası uyarınca hükmün açıklanması ile sanık hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 204 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; kararın temyiz edildiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Sanığın müştekiye şikayetçiye borcuna karşılık olmak üzere suça konu Garanti BAnkası ... şubesi üzerinden Dolfin ... Ltd. Şti. Keşideli 25/02/2010 tarih ve 9.800 TL tutarlı çeki ciro ederek verdiği, çekin ekspertiz incelemesinde sahte olduğunun, yaptırılan bilirkişi incelemesinde de Emer Sigorta Aracılık Hizmetleri ve ... cirosunun sanığın eli mahsulü olduğunun anlaşıldığı, sanığın suça konu çeki...ndan aldığını iddia ettiği, ancak herhangi bir belge ibraz edemediği, ...'nun şüpheliyi tanımadığı, yapılan bilirkişi incelemesinde çekteki keşideci ve ciranta imzalarının ...'na ait olmadığının anlaşıldığı, bu şekilde sanığın resmi belgede sahtecilik suçunu işlediği iddiası ile kamu davası açıldığı anlaşılmıştır.

2. Mahkemesince sanık hakkında resmi belgede sahtecilik suçunun sübut bulduğu kabul edilerek temyiz incelemesine konu mahkumiyet hükmü kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemlere uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İstanbul 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 01.10.2020 tarihli ve 2019/385 Esas, 2020/216 Karar sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,