Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2021/38006 K.2025/993

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü: Sanığın üzerine atılı dolandırıcılık suçunun uzlaşma kapsamında olması nedeniyle, dosyanın uzlaştırma bürosuna tevdi edildiği ancak uzlaşmanın sağlanamadığı belirlenerek yapılan incelemede;

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilerek tartışılan delillere, Mahkemenin oluşa uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, sanığın diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir, ancak;

Denizli 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 11.09.2015 tarihli kararı ile sanığın TCK'nın 157/1 maddesi uyarınca hapisten çevrili 7.300,00 TL ve doğrudan 100,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, anılan hükmün münhasıran sanık tarafından temyiz edildiği ve Yargıtay (Kapatılan) 15. Ceza Dairesinin 24.10.2017 tarihli ve 2017/19008 Esas, 2017/21103 Karar sayılı kararı ile eylemin TCK'nın 158/1-L maddesinde düzenlenen nitelikli dolandırıcılık suçuna temas edip etmeyeceğinin değerlendirilmesi bakımından ağır ceza mahkemesine görevsizlik kararı verilmesi gerektiğinden bahisle bozulduğu,

Mahkemesince bozmaya uyularak 14.11.2017 tarihli görevsizlik kararı üzerine dosyanın Denizli 4. Ağır Ceza Mahkemesine gönderildiği ve sanık hakkında suç tarihine göre lehe olan basit dolandırıcılık suçundan hüküm kurulmasına karar verildikten sonra TCK'nın 157/1 maddesine göre neticeten 2 yıl 6 ay hapis ve 10.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği ancak bozmaya konu hükümde aleyhe temyiz bulunmadığı cihetle bu hükümde verilen hapisten çevrili 7.300,00 TL ve doğrudan 100,00 TL adli para cezasının kazanılmış hak oluşturduğu gözetilmeden,

aleyhe uygulama yapılmak suretiyle 1412 sayılı CMUK’nın 326/son maddesine aykırı davranılması,