KÜNYE
11. Ceza Dairesi 2021/38150 E., 2022/973 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 24 Ocak 2022
- Mahkemesi
- Ağır Ceza Mahkemesi
- Suçlar
- Resmi Belgede Sahtecilik
- Hükümler
- Mahkumiyet
Karar Metni
273 kelime·1 dk okuma
A)Sanık ... müdafisinin sanık hakkında kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyizinin incelenmesinde:
5237 sayılı TCK’nin 7 ve 5252 sayılı TCK’nin Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun’un 9. maddeleri karşısında; sanığa yüklenen 765 sayılı TCK’nin 342/1, 503/1, 504/3 (5237 sayılı TCK’nin 204/1, 157/1, 158/1-f) maddelerinde düzenlenen resmi belgede sahtecilik ve dolandırıcılık suçlarının kanundaki cezalarının miktarı ve üst sınırına göre, dolandırıcılık suçu yönünden; suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK’nin 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, resmi belgede sahtecilik suçu yönünden ise;
suç tarihinden sonra yürürlüğe giren ve lehe olan 5237 sayılı TCK'nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği ve bu itibarla sanık müdafisinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA;
ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi gereğince DÜŞMESİNE,
B)Sanık ... müdafisinin sanık hakkında kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyizinin incelenmesinde:
Sanığın UYAP aracılığı ile MERNİS üzerinden ulaşılan nüfus kaydına göre hükümden sonra 07.03.2016 tarihinde öldüğü belirlendiğinden, bu durumun kesin olarak tespiti halinde 5237 sayılı TCK'nin 64/1 ve 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddeleri uyarınca kamu davasının düşmesine karar verilmesinde zorunluluk bulunması,
Yargıtay 11. Ceza Dairesi, E. 2021/38150, K. 2022/973, 24 Ocak 2022 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama