Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2021/38784 K.2025/2899

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

1. Sanık hakkında bozma öncesinde kurulan 26.05.2015 tarihli hükmün yalnızca sanık tarafından temyiz edildiği ve sanık lehine kazanılmış hak teşkil ettiği gözetilmeksizin, bozma öncesi hükümde cezanın "mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine" karar verildiği hâlde, bozma sonrası hükümde cezanın "ikinci kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine" karar verilmek suretiyle 1412 sayılı CMUK'nin 326/son maddesine aykırı davranılarak sanığın kazanılmış hakkının ihlal edilmesi,

bununla birlikte sanığın tekerrüre esas alınan Konya 12. ASCM'nin 2009/43-2010/270 E/K sayılı ilamında Adana 4. Sulh Ceza Mahkemesinin 2004/1159 esas ve 2007/760 karar sayılı ilamı ile ikinci kez mükerrir olmasına karar verildiği, ancak 08.05.2012 tarihli ek karar ile tekerrür uygulanmasına ilişkin kısmın kaldırılmasına karar verildiği anlaşıldığı,

ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 18.06.2013 tarihli, 2013/8-151/304 sayılı kararında açıklandığı üzere, birden fazla tekerrüre esas alınabilecek hükümlülüğün bulunması halinde bunlardan en ağırının esas alınması gerektiği, Adana 13. Asliye Ceza Mahkemesinin 2007/828 Esas, 2010/105 Karar sayılı ilamında tekerrür hükümleri uygulanması nedeniyle, Mahkemece tekerrüre esas alınan Konya 12. ASCM'nin 2009/43-2010/270 E/K sayılı ilamından daha ağır hükümlülük içerdiği, bu sebeple tekerrüre esas alınması gerektiğinin gözetilmemesi,

2.Lehe bozma sonrası uzlaştırma gideri dışındaki diğer yargılama giderlerinin sanığa yükletilemeyeceğinin gözetilmemesi

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanun'un 8.maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, fakat, bu aykırılığın yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; hüküm fıkrasında yer alan yargılama giderlerine ilişkin bölümün çıkarılarak yerine "Bozma öncesi yapılan yargılama gideri ve bozma sonrası yapılan uzlaştırma giderinin sanıktan tahsiline, lehe bozma sonrası uzlaştırma gideri dışında yapılan yargılama giderlerinin hazine üzerinde bırakılmasına" ibaresinin eklenmesi;

hüküm fıkrasında yer alan tekerrür hükümlerinin uygulanmasına ilişkin paragrafın çıkarılarak yerine " Adana 13. Asliye Ceza Mahkemesinin 2007/828 Esas, 2010/105 Karar sayılı kararı ile verilen 1 yıl hapis cezası sebebiyle hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasına,

TCK’nin 58/6-7. maddeleri uyarınca verilen cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına" cümlesinin eklenmesi suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, aleyhe temyiz bulunmadığı gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nin 326/son ve 5275 sayılı Kanunun 108/2. maddeleri gereğince koşullu salıverilmeye eklenecek sürenin, hatalı uygulama sonucu hükümde gösterilen ilam nedeniyle koşullu salıverilmeye eklenecek süreden fazla olamayacağı hususunun İNFAZ AŞAMASINDA GÖZETİLMESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,