Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2021/39019 K.2024/7150

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 34 üncü maddesinin ikinci fıkrası ve 232 nci maddesinin altıncı fıkrasında, hüküm ve kararlarda, başvurulacak yasa yolu, başvurunun yapılacağı mercii, yöntemi ve başvuru süresinin hiçbir duraksamaya yer vermeksizin açıkça belirtileceği hükümlerine yer verilmiş olup, 20.04.2021 tarihli ek kararda başvurulacak yasa yolu ve başvuru yönteminin hiçbir duraksamaya yer vermeyecek şekilde belirtilmediği anlaşıldığından sanığın 31.04.2021 tarihinde tebliğ edilen ek karara yönelik 09.06.2021 tarihli temyiz isteminin öğrenme üzerine ve süresinde olduğu belirlenmiştir.

Tebligat Kanunu'nun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 30 uncu maddesinin birinci fıkrasında.

"Adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine meşruhat verilerek çıkarılan tebligatlar hariç olmak üzere, muhatap veya muhatap adına tebliğ yapılabilecek olanlardan hiçbiri gösterilen adreste sürekli olarak bulunmazsa, tebliğ memurunun, adreste bulunmama sebebini bilmesi muhtemel komşu, yönetici, kapıcı, muhtar, ihtiyar heyeti veya meclisi üyeleri, kolluk amir ve memurlarından araştırarak beyanlarını tebliğ mazbatasına yazıp imzalatması, imzadan çekinmeleri halinde bu durumu yazarak imzalaması gerekir." hükmünün yer aldığı,

somut olayda ise sanığın yokluğunda verilen hükme ilişkin gerekçeli kararın sanığın en son bilinen adresine 08.03.2021 tarihinde tebliğ edildiği, ancak tebliğ mazbatasında muhattabın çarşıya gittiğini beyan eden komşunun imzasının yer almadığı gibi imzadan imtina ettiği şeklinde bir ibarenin de bulunmadığı, bu sebeple yapılan tebliğin usulsüz olduğu ve sanığın öğrenme üzerine ve süresinde temyiz talebinde bulunduğu anlaşıldığından, mahkemenin 20.04.2021 tarihli temyiz talebinin reddine dair ek kararı kaldırılarak yapılan incelemede;

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun'un 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin öğrenme üzerine ve süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Temyiz kapsamına göre; İstanbul 31. Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.04.2014 tarihli ve 2013/304 Esas, 2014/160 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında dolandırıcılık suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 157 nci maddesinin birinci fıkrası, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 1 yıl hapis ve 100,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. İstanbul 31. Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.04.2014 tarihli ve 2013/304 Esas, 2014/160 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 15. Ceza Dairesinin 28.03.2019 tarihli ve 2017/33953 Esas, 2019/3064 Karar sayılı kararı ile sanığın kendisini polis olarak tanıtması karşısında eyleminin, hükümden sonra 02.12.2016 tarih ve 29906 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunun 14. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nın 158/1 inci maddesine eklenen (L) bendi kapsamında öngörülen nitelikli dolandırıcılık fiiline ilişkin delillerin takdiri

ve değerlendirme yetki ve görevinin üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu gözetilerek görevsizlik kararı verilmesi gerektiği zorunluluğu" nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. İstanbul 4. Ağır Ceza Mahkemesinin, 19.12.2019 tarihli ve 2019/373 Esas, 2019/551 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında dolandırıcılık suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 157 nci maddesinin birinci fıkrası, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 1 yıl hapis ve 100,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiştir.

4. Hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildikten sonra, uzlaşmanın gereklerinin yerine getirilmemesi üzerine İstanbul 4. Ağır Ceza Mahkemesinin, 11.02.2021 tarihli ve 2020/392 Esas, 2021/65 Karar sayılı kararı ile 5271 sayılı Kanun'un 254 üncü maddesinin ikinci fıkrası uyarınca aynı Kanun'un 231 inci maddesinin birinci fıkrasındaki şartlar aranmaksızın hükmün açıklanmasına karar verilerek sanık hakkında dolandırıcılık suçundan 5237 sayılı Kanun'un 157 nci maddesinin birinci fıkrası, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 1 yıl hapis ve 100,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; katılan ile zararının 7 taksit halinde ödenmesi şartıyla uzlaştığına, ilk dört taksidi ödediğine ancak son üç taksidi maddi imkansızlıklar nedeniyle ödeyemediğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Katılan ...'ı arayan erkek şahsın kendisini polis olarak tanıttığı, terör örgütü tarafından kimlik bilgilerine ulaşıldığını, adına kredi kartları ve cep telefonu hatları alındığını söyleyerek failleri yakalayabilmek için hesabında bulunan parasını sanık ...'un hesabına göndermesini istediği, katılanın da bu hileli sözlere kanarak sanık ...'un hesabına 8.000,00 TL havale ettiği iddia olunmuştur.

2. Hakkındaki mahkumiyet hükmü kesinleşen sanık ... savunmasında; arkadaşı olan sanık ...'in banka hesaplarında sorun olduğunu ve babasından para geleceğini söyleyerek kendisinden hesap bilgisini istediğini, hesabına gelen parayı çekip sanık ...'e verdiğini beyan etmiştir.

3. Sanık ...'in savunmasında; sanık ...'u tanımadığını, katılanın dolandırılması olayıyla bir ilgisinin bulunmadığını beyan etmiştir.

4. Mahkemece, sanıkların savunmaları, katılan beyanı, banka dekontu, uzlaşmanın sağlanamadığına ilişkin rapor ve tüm dosya kapsamı itibarıyla sanığın eyleminin dolandırıcılık suçunu oluşturduğu kabul edilerek temyize konu mahkûmiyet hükmü kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul 4. Ağır Ceza Mahkemesinin, 11.02.2021 tarihli ve 2020/392 Esas, 2021/65 Karar sayılı kararı kararında sanık tarafından sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,