Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2021/40112 K.2025/4934

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Muğla 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 08.11.2018 tarihli ve 2018/38 Esas, 2018/448 Karar sayılı kararı ile, sanığın nitelikli dolandırıcılık suçundan 5237 sayılı Kanun'un 158/1-f-son, 52/2, 53/1-3, 58/6-7. maddeleri uyarınca 4 yıl hapis ve 2.580,00 TL. adli para cezası ile mahkumiyetine karar verilmiştir.

2. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesinin, 21.11.2019 tarihli ve 2019/94 Esas, 2019/2607 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık ve Cumhuriyet savcısının istinaf başvurularının kabulü ile duruşma açılarak yapılan yargılama neticesinde sanığın nitelikli dolandırıcılık suçundan 5237 sayılı Kanun'un 158/1-f-son, 43/1, 52/2, 53/1-3, 58/6-7. maddeleri uyarınca 5 yıl hapis ve 3.220,00 TL. adli para cezası ile mahkumiyetine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık, atılı suçu işlemediğini beraatine karar verilmesi gerektiğini belirterek kararı temyiz etmiştir.

III. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, dosya kapsamında eksik incelemenin bulunmadığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, eyleme uyan suç vasfının doğru biçimde belirlendiği, yargılama sonucunda oluşan kanaat ve takdire göre ceza yaptırımının yasal bağlamda ve gerekçesi gösterilerek belirlendiği anlaşıldığından, sanığın temyiz sebepleri reddedilmiş, hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

IV. KARAR