Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2021/40682 K.2021/13964

1) 03.07.2012 tarihli asıl karara yönelik temyiz incelemesinde:

Hükümlünün yokluğunda verilen hükmün, bilinen son adresine tebliğe çıkartıldığı, tebligatın iade edilmesi üzerine MERNİS adresine merci tarafından tebligata, Tebligat Kanunu’nun 23/1-89 ve Tebligat Kanunu’nun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 16/2 maddesi hükümlerine göre, “Tebligat çıkarılan adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olduğundan, tebliğ imkansızlığı durumunda, tebligatın, Tebligat Kanunu’nun 21/2 maddesine göre bu adrese yapılması” gerektiğine dair şerh düşülerek tebliğ işlemlerinin tamamlanması gerektiği gözetilmeksizin,

bilinen son adresine çıkartılan tebligatın iadesi üzerine MERNİS adresine Tebligat Kanunu’nun 21/1 maddesine göre çıkartılan tebligat usulsüz ise de; hükümlünün mahkemenin açıklanan nedenle usulsüz kesinleşen mahkumiyet kararının esas ve karar numaralarını belirterek 24.06.2013 tarihinde mahsup talebinde bulunduğu, Tebligat Kanununun 32. maddesinde “tebliğ usulüne aykırı yapılmış olsa bile,

muhatabı tebliğe muttali olmuş ise muteber sayılır" hükmü uyarınca sanığın ilgili kararı 24.06.2013 tarihinde öğrendiğinin kabulü ile yasal süresinden sonra 22.07.2020 tarihli dilekçe ile eski hale iade istemli temyiz ettiği anlaşılmakla, temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

2) İnfaza ilişkin 07.10.2019 tarihli ek karara yönelik temyiz incelemesinde:

Hükümlü hakkında dolandırıcılık suçundan verilen 03.07.2012 tarih, 2011/693 Esas ve 2012/677 Karar sayılı kararın temyiz edilmeksizin 07.11.2012 tarihinde kesinleştiği, cezanın infazı aşamasında, hükümlüye atılı suç için uzlaştırma işlemlerinin tatbiki amacıyla infazın durdurularak dosyanın uzlaştırma bürosuna gönderildiği, 19.03.2019 tarihinde ileri tarihli edimli uzlaşmanın sağlandığına ilişkin raporun tanzimi üzerine mahkemece 24.06.2019 tarihinde hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği,

uzlaştırma için belirlenen edimin yerine getirilmemesi üzerine 07.10.2019 tarihli ek karar ile hükmün aynen açıklanmasına karar verildiği, 07.10.2019 tarihli ek kararının, infaza ilişkin olması nedeniyle temyiz kabiliyeti bulunmayıp 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 98. maddesi uyarınca çektirilecek cezanın kısmen veya tamamen yerine getirilmesi ile ilgili mahkemece verilecek kararlar aynı Kanun'un 101/3. maddesi gereğince itiraza tabi olduğundan, CMK'nin 264. maddesine göre de kanun yolunun ve merciin belirlenmesinde yanılma başvuranın hakkını ortadan kaldırmayacağından,