Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2021/41028 K.2021/13744

Sanık hakkında nitelikli dolandırıcılık suçundan yapılan yargılama sonunda sanığın mahkûmiyetine hükmedildiği, yokluğunda verilen bu kararın Tebligat Kanunu’nun 21/2. maddesi gereğince 21.03.2013 tarihinde sanığa tebliğ edildiği,sanığın 13.06.2014 tarihli bir dilekçe ile tebligatın kendisine ulaşmadığından bahisle mahkumiyet kararına karşı hem temyiz talebinde bulunduğu hem de infazın durdurulmasının istendiği, Mahkemece sanığın bu dilekçesi infazın durdurulması talebi olarak değerlendirdiği ve 02.07.2014 tarihli ek kararla infazın durdurulması talebinin reddedildiği, kararda kanun yolunun itiraz olarak gösterildiği,

sanığın 03.07.2014 tarihli bir dilekçe ile 02.07.2014 tarihli ek kararın kaldırılarak mahkumiyetine ilişkin esas dosyasının yeniden incelenmesini talep etmesi üzerine bu talebin Tokat Ağır Ceza Mahkemesi’nin 2014/1341 Değişik İş sayılı kararı ile 11.08.2014 tarihinde reddedildiği, bu kararın da 20.08.2014 tarihinde sanığa tebliğ edilerek kesinleştirildiği,

sanığın verdiği dilekçe üzerine dosyanın kanun yararına bozmaya gönderilmesi sonrası temyiz talebinin değerlendirilmediğinin anlaşılması üzerine Mahkemece 11.02.2015 tarihli ek karar ile temyiz isteminin reddedildiği ve temyiz edilmeden kesinleştiği, sanığın daha sonradan verdiği eski hale getirme ve temyiz talebi üzerine Mahkemece bu talebin 01.12.2020 tarihli ek karar ile reddedildiği anlaşılmış olup, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 311. maddesi hükmüne göre, eski hale getirme istemiyle birlikte temyiz talebinde de bulunulması halinde,

inceleme merciinin Yargıtay’ın ilgili dairesi olduğundan Mahkemenin 01.12.2020 tarihli ek kararının hukuki değerden yoksun olduğu kabul edilerek yapılan incelemede: