Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2021/41992 K.2023/945

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit ve sanık müdafiinin duruşmalı inceleme isteminin, hükmolunan cezanın süresine göre koşulları bulunmadığından 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesinin birinci fıkrası gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı Kanun'un 318 inci maddesi uyarınca reddine oy birliğiyle karar verilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Bursa 14. Asliye Ceza Mahkemesinin, 19.06.2013 tarihli ve 2013/113 Esas, 2013/794 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında basit dolandırıcılık suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 157 nci maddesinin birinci fıkrası, ile 52 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları ile 53 üncü ve 58 inci maddeleri uyarınca 2 yıl hapis ve 10.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir.

2. Bursa 14. Asliye Ceza Mahkemesinin, 19.06.2013 tarihli ve 2013/113 Esas, 2013/794 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay 15.( Kapatılan) Ceza Dairesinin 09.03.2017 tarihli ve 2015/251 Esas, 2017/7307 Karar sayılı kararı ile;

"Sanığa yüklenen dolandırıcılık suçu nedeniyle, hükümden sonra 02/12/2016 tarih ve 29906 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. ve 254. madde fıkraları gereğince uzlaştırma işlemleri için gereği yapılarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini zorunluluğu," nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. Bursa 14. Asliye Ceza Mahkemesinin, 04.10.2017 tarihli ve 2017/245 Esas, 2017/707 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında dolandırıcılık suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 157 nci maddesinin birinci fıkrası, 52 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları , 53 üncü ve 58 inci ile 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesi uyarınca 2 yıl hapis ve 10.000,00 TL adli para cezası ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiş, bu karar 31.10.2017 tarihinde kesinleşmiştir.

4. Bursa 14. Asliye Ceza Mahkemesinin, 01.10.2019 tarihli ve 2019/585 Esas, 2019/1011 Karar sayılı kararı ile sanığın uzlaşma raporunda belirtilen şekilde edimin ifasını yerine getirmediği gerekçesiyle, Bursa 14. Asliye Ceza Mahkemesinin, 04.10.2017 tarihli ve 2017/245 Esas, 2017/707 Karar sayılı hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararı aynen açıklanarak, sanık hakkında dolandırıcılık suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 157 nci maddesinin birinci fıkrası, ile 52 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları ile 53 üncü ve 58 inci maddeleri uyarınca 2 yıl hapis ve 10.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına , hak yoksunluklarına ve tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafinin temyiz isteği, duruşma talep ettiği, hükmün usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir. Sanığın temyiz isteği, 10 taksit ödediği, tutuklu olduğu için birkaç taksidi ödeyemediği, dosyanın yeniden gözden geçirilmesini istediğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Sanığın rent a car firmasından kiraladığı aracı katılan ...'a ait araç ile takas etmek hususunda anlaştığı, müştekinin bu anlaşma neticesinde aracını ve 12.000,00 TL'lik farkı sanığa verdiği anlaşılmaktadır.

2. Mahkemesince, sanık ile mağdurlar arasında araç alışverişi ve takasının olduğu ancak sanığın mağdura ait aracı aldıktan sonra takas edeceği aracın ve parasını mağdura vermediği bir miktar da para aldığı, daha sonra almış olduğu aracı bir başkasına verdiği, savunmasında suçlamayı kabul etmediğini, aracı mağdurun kendisine sattığını beyan etmiş, daha sonra mağdur ile sanığın uzlaştıkları, uzlaştırma raporunda aralarında geçen alışverişten dolayı mağdura aylık taksitler halinde ödemeyi kabul ettiği ve uzlaşma raporunun düzenlendiği,

uzlaştırma raporunda belirtilen şekilde sanığın ödemeyi yapmadığı banka kayıtlarından anlaşılmış ve kendi ikrarında düzenli ödemeyi yapmadığını beyan etmiş, sanığın hileli hareketlerle mağdura ait aracı aldığı, başka bir aracı vermeyi taahhüt ettiği, o aracı teslim etmediği, üzerine almış olduğu parayı da iade etmediği, daha sonra aracı bir başkasına verdiği bu şekilde hareket ederek mağduru dolandırdığı anlaşıldığından savunmasına itibar edilmeyerek atılı suçu işlediğinin sabit olduğu, sanık ... hakkında dolandırıcılık suçundan kamu davasının açıldığı,

mağdur ile sanığın edimli olarak uzlaştıkları, yargılaması yapılarak Mahkememizin 2017/245 Esas, 2017/707 Karar sayılı ilamıyla mahkumiyetine karar verildiği ve hükmün açıklanmasının geriye bırakıldığı, kararın kesinleştiği, uzlaşma raporunda belirtilen şekilde edimin ifasının yerine getirilmediği anlaşıldığından hükmün açıklanmasına karar verilerek sanığın mahkumiyetine hükmedilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık ve müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir.

2. Bursa 14. Asliye Ceza Mahkemesinin, 01.10.2019 tarihli ve 2019/585 Esas, 2019/1011 Karar sayılı kararında, Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen 5237 sayılı Kanun'un 58 inci maddesinde düzenlenen tekerrür hükümlerinin uygulanabilmesi için, tekerrüre esas alınan mahkumiyet hükmünün kesinleşmesinden sonra yeni suçun işlenmiş olması gerektiği; sanığın adli sicil kayıtlarına göre tekerrüre esas alınan ilamın suç tarihinden sonra kesinleştiği gözetilmeyerek sanık hakkında mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verilmesi, dışında bir hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde (2) numaralı bentte açıklanan nedenle Bursa 14. Asliye Ceza Mahkemesinin, 01.10.2019 tarihli ve 2019/585 Esas, 2019/1011 Karar sayılı kararına yönelik sanık ve müdafinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hüküm fıkrasında 5237 sayılı Kanun’un 58 inci maddesinin uygulanmasına dair bölümün tamamen çıkartılması suretiyle hükmün, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,