Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2021/6019 K.2022/9459

Sanığın yokluğunda verilen hükmün, öncelikle dosyada bilinen en son adresine 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 21/1. maddesine göre tebliğ edilmesi, tebliğ edilemeden iade edilmesi halinde MERNİS adresine aynı Kanunu'nun 21/2. maddesi uyarınca tebliğ yapılması, bunun mümkün olmaması halinde ilanen tebligat yapılması gerekirken, daha önce adli mercilerce usulüne uygun tebligat yapılmamış olan adrese Tebligat Kanunu'nun 35. maddesine göre yapılan tebliğin usulsüz olduğundan kesinleşmediği ve bu sebeple anılan kararda öngörülen denetim süresinin de başlamayacağı.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 04.10.2018 tarihli, 2017/8-952 Esas ve 2018/403 Karar sayılı kararında da açıklandığı üzere, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının usulünce kesinleşmemesi nedeniyle zamanaşımının durmayacağı, denetim süresi başlamadığı için de sanığın bu durumu bilerek bu süre içerisinde kasıtlı suç işlendiğinden bahsedilemeyeceği ve açıklanması geri bırakılan hükmün açıklanması koşullarının bulunmadığından Mahkemece verilen 02.05.2016 tarihli mahkûmiyet hükmü hukuki değerden yoksun olup, dava zamanaşımını kesmeyeceği anlaşılmakla;

sanığa yüklenen “resmi belgede sahtecilik” suçunun Kanun’daki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK'nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, 13/11/2009 olan suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği ve bu itibarla sanığın temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı Kanun'un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak,