Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2021/7770 K.2022/3321

Sanık hakkında defter, kayıt ve belgeleri gizleme ile sahte fatura düzenleme suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyizin incelenmesinde;

Dairemizin 09.02.2021 tarihli tevdii kararına istinaden Bursa Küçük ve Orta Ölçekli Mükellefler Grup Başkanlığının 20.02.2014 tarihli AGB-A-1026/29-15 sayılı defter ve belge isteme yazısının gönderildiği, Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 08.11.2018 tarihli, 2018/427 Esas ve 2018/517 Karar sayılı ilamı ile sahte fatura düzenleme ve kullanma suçlarında suça konu faturaların, 213 sayılı VUK‘nin 230. maddesine göre yalnızca unsurlarının tespiti amacıyla incelenmesinde zorunluluk bulunmadığı, vergi tekniği raporuna göre;

mükellefin iş yeri adresinde farklı tarihlerde yapılan yoklamalarda, iş yerinin sürekli boş ve kapalı olduğu, ticari faaliyet olduğuna ilişkin bir tespitin bulunmadığı, 2012 takvim yılında Ba bildirimini boş olarak verdiği, Bs bildirimine göre çok sayıda mükellefe 3.825.532 TL tutarında fatura düzenlediği, kaydi ya da fiili mal ve hizmet alımı olmadan KDV indirimi yaptığı, mükellefin belirtilen tutarda üretim gerçekleştirebilecek makine parkına, fabrika, atölye, depo ve taşıta sahip olmadığının belirtilmesi karşısında, Mahkemenin takdirinde isabetsizlik görülmemiş ve tebliğnamedeki bozma görüşüne iştirak edilmemiştir.

Adli sicil kaydına göre tekerrüre esas sabıkası bulunan sanık hakkında TCK’nin 58. maddesindeki tekerrür hükümlerinin uygulanmaması, aynı takvim yılı içinde farklı tarihlerde birden fazla sahte fatura düzenleme eyleminin zincirleme suç oluşturacağı gözetilmeden sanık hakkında TCK'nin 43. maddenin uygulanmaması suretiyle eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni sayılmamış, 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli, 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı iptal kararı ile birlikte infaz aşamasında değerlendirilmesi mümkün görülmüştür.