Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2021/9140 K.2021/6103

A-2008 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz taleplerinin incelenmesinde;

Diyarbakır Cumhuriyet Başsavcılığının 09.02.2015 tarih, 2015/1192 Esas nolu iddianamesi ile mütalaa ve vergi suçu raporuna uygun olarak sanık hakkında, 2008 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan kamu davası açıldığı, sahte fatura düzenlemek ve sahte fatura kullanmak suçlarının birbirinden bağımsız ve ayrı suçlar olup birbirine dönüşmeyeceği gerektiği gözetilmeden, hükmün gerekçe kısmında sahte fatura düzenleme ve sahte fatura kullanma suçlarından bahsedilip hüküm fıkrasında "vergi kanunları gereği tutulan belgelerin asıl veya suretlerini tamamen veya kısmen sahte olarak düzenlemek veya kullanmak" şeklinde belirtilmek suretiyle karışıklığa neden olunması,yasaya aykırı ise de;

Sanığa yüklenen 2008 takvim yılında sahte fatura düzenleme ve sahte fatura kullanma suçunun Kanun’daki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, sanık müdafinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden diğer yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA;

ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanunun 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi gereğince DÜŞMESİNE,

B-2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz taleplerinin incelenmesinde;

213 sayılı VUK’nin 367. maddesine göre dava şartı olan mütalaa ve vergi suçu raporunun 2009 takvim yılı sahte fatura düzenleme suçuna ilişkin olduğu, iddianame anlatımında sahte fatura düzenleme suçu anlatıldığı ancak sonuç kısmında sahte fatura kullandığı şeklinde belirtilip vergi suçu raporu ve mütalaasına atıf yapıldığının anlaşılması karşısında, iddianamede geçen kullanma ibaresi yazım hatası olarak değerlendirilmiş olup 2009 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan açılmış bir davanın bulunmadığı, vergi suçu raporu ve mütalaaya uygun olarak sanık hakkında 2009 sahte fatura düzenleme suçundan kamu davasının açıldığı belirlenerek yapılan incelemede;

1-Diyarbakır Cumhuriyet Başsavcılığının 09.02.2015 tarih, 2015/1192 Esas nolu iddianamesi ile mütalaa ve vergi suçu raporuna uygun olarak sank hakkında, 2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan kamu davası açıldığı, sahte fatura düzenlemek ve sahte fatura kullanmak suçlarının birbirinden bağımsız ve ayrı suçlar olup birbirine dönüşmeyeceği gerektiği gözetilmeden, hükmün gerekçe kısmında sahte fatura düzenleme ve sahte fatura kullanma suçlarından bahsedilip hüküm fıkrasında “vergi kanunları gereği tutulan belgelerin asıl veya suretlerini tamamen veya kısmen sahte olarak düzenlemek veya kullanmak“ şeklinde belirtilmek suretiyle karışıklığa neden olunması,

2-Kabule görede;

a) Aynı takvim yılı içerisinde birden fazla sahte fatura düzenleme eylemlerinde TCK’nin 43. maddesi gereğince zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiği gözetilmeden eksik ceza tayini,

b)) 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,