Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2022/10275 K.2023/319

Isparta 3.Asliye Ceza Mahkemesinin, 03.10.2022 tarihli ve 2017/746 Esas, 2018/162 Karar sayılı ek kararının; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Isparta 3.Asliye Ceza Mahkemesinin, 19.07.2013 tarihli ve 2012/789 Esas, 2013/558 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında güveni kötüye kullanma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 155 inci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesi, 52 inci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları ve 51 inci maddesinin ikinci, üçüncü, altıncı ve yedinci fıkraları uyarınca 2 yıl hapis ve 2.000.TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, zararın tazmini suretiyle tamamen giderilmesi koşuluyla cezasının ertelenmesine, 2 yıl denetim süresine tabi tutulmasına ve denetim süresi içinde yükümlülük yüklenmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

2. Isparta 3.Asliye Ceza Mahkemesinin, 19.07.2013 tarihli ve 2012/789 Esas, 2013/558 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 15. Ceza Dairesinin 24.05.2017 tarihli ve 2015/10812 Esas, 2017/11748 Karar sayılı kararı ile sanığa yüklenen güveni kötüye kullanma suçu nedeniyle, hükümden sonra 02.12.2016 tarih ve 29906 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. ve 254. madde fıkraları gereğince uzlaştırma işlemleri için gereği yapılarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini zorunluluğu gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. Isparta 3.Asliye Ceza Mahkemesinin, 15.02.2018 tarihli ve 2017/746 Esas, 2018/162 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında güveni kötüye kullanma suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 155 inci maddesinin birinci fıkrası, 52 inci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları ve 51 inci maddesinin ikinci, üçüncü, altıncı ve yedinci fıkraları uyarınca 2 yıl hapis ve 2.000.TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, zararın tazmini suretiyle tamamen giderilmesi koşuluyla cezasının ertelenmesine, 2 yıl denetim süresine tabi tutulmasına ve denetim süresi içinde yükümlülük yüklenmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

4. Isparta 3.Asliye Ceza Mahkemesinin, 03.10.2022 tarihli ve 2017/746 Esas, 2018/162 Karar sayılı ek kararı ile sanığın temyiz başvurusu hakkında, 1412 sayılı Kanun’un 315 inci maddesinin ikinci fıkrası gereği “temyiz talebinin kabule şayan olmamasından dolayı reddine” karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; Anayasa Mahkemesinin vermiş olduğu süre aşımı kararı ile 7 günlük temyiz süresi içinde dosyasını temyiz edemeyenlere süre aşımı bakımından engellemenin demokratik devlet kurallarına ve insan haklarına aykırı olduğuna ilişkindir.

III. GEREKÇE

Sanığın yokluğunda verilen hükmün sorgusunda bildirdiği ve aynı zamanda MERNİS adresi olan adresine Tebligat Kanunu’nun (7201 sayılı kanun) 21 inci maddesinin birinci fıkrasına göre tebliğ edilmesi, iade edilmesi halinde aynı Kanun'un 21 inci maddesinin ikinci fıkrasının göre “MERNİS adres şerhi” düşülerek tebliğ işlemlerinin yeniden yapılması gerekirken, daha önce tebligat yapılmayan sorgusunda bildirilen adresine 7201 sayılı Kanun'un 35 inci maddesine göre yapılan tebliğ işleminin usulsüz olduğu, ancak; aynı Kanun'un 32 inci maddesine göre "tebliğ usulüne aykırı yapılmış olsa bile,

muhatabı tebliğe muttali olmuş ise muteber sayılır" hükmü uyarınca sanığın ilgili kararı, bu suç nedeniyle hükümlü olarak cezanın infazına başlanması üzerine verdiği 18.01.2022 tarihli dilekçesiyle esas numarasını belirtmek suretiyle uzlaştırma talebinde bulunarak öğrendiğinin kabulünde zorunluluk bulunduğu anlaşılmakla, sanığın yokluğunda verilip en geç 18.01.2022 tarihinde öğrendiği karara karşı,

1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesinin birinci fıkrasında belirlenen bir haftalık kanunî süre geçtikten sonra 22.09.2022 tarihinde temyiz isteğinde bulunulduğu,1412 sayılı Kanun’un 305 inci maddesinin birinci fıkrası gereği asıl kararın re’sen temyize de tabi olmadığı, aynı Kanun’un 315 inci maddesinin birinci fıkrasında yer verilen.

“Temyiz isteği kanuni sürenin geçmesinden sonra yapılmış veya temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmişse veya temyiz edenin buna hakkı yoksa, hükmü temyiz olunan mahkeme bir karar ile temyiz dilekçesini reddeder.” şeklindeki düzenleme birlikte değerlendirildiğinde, ek kararda herhangi bir hukuka aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, sanığın temyiz isteği yerinde görülmemiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Isparta 3.Asliye Ceza Mahkemesinin, 03.10.2022 tarihli ve 2017/746 Esas, 2018/162 Karar sayılı ek kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden ek kararın, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,