Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2022/10410 K.2022/20072

Dairemizin 10.10.2022 tarihli, 2022/4962 Esas ve 2022/15845 Karar sayılı ilamı ile.

7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 11/1. maddesinin; "vekil vasıtasıyla takip edilen işlerde tebligat vekile yapılır." hükmünü haiz olduğu, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesinin 27.12.2021 tarihli istinaf başvurusunun esastan reddine dair kararının sanık müdafisine 05.01.2022 tarihinde usulüne uygun olarak tebliğ edilmesine rağmen, müdafii tarafından bahse konu karara karşı temyiz talebinde bulunulmadığı, temyiz süresinin müdafiye yapılan tebligat ile başladığı, sanığın karardan sonradan haberdar olmasının yeni bir temyiz hakkı vermeyeceği gibi temyiz süresini de yeniden başlatmayacağının anlaşılması karşısında;

kararın sanık tarafından 10.03.2022 tarihinde temyiz edildiğinden bahisle, temyiz istemini süre yönünden reddeden Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesinin 16.03.2022 tarihli ek kararında hukuka aykırılık bulunmadığından, sanığın temyiz isteminin CMK'nin 296/2 ve 298. maddeleri gereğince reddine karar verildiği, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 16.11.2022 tarih ve 3-2022/54603 sayılı itiraz yazısında özetle; istinaf mahkemesi kararının sanığa da ayrıca tebliğinin gerektiği, ancak o tarihte başka suçtan cezaevinde hükümlü olarak bulunan sanığa herhangi bir tebliğ işlemi yapılmadığından,

müddetnamenin kendisine tebliğ edilmesi ile istinaf kararından haberdar olan sanığın, bu aşamada verdiği temyiz dilekçesinin öğrenme üzerine süresinde olduğu kabul edilerek, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesinin 16.03.2022 tarihli, 2020/244 Esas ve 2021/1662 Karar sayılı ek kararının kaldırılması, dosyanın esastan incelenerek eksik inceleme nedeniyle kararın bozulması, itiraz yerinde görülmediği takdirde, 5271 sayılı CMK'nin 308/3. maddesi uyarınca bir karar verilmek üzere dosyanın Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmesinin talep olunduğu anlaşılmakla.

Dosya incelendi, gereği görüşüldü: Dosya içeriğine ve Dairemizin kararındaki gerekçeye göre.